به گزارش سرویس هنر و رسانه ساعدنیوز، احمد کیارستمی، فرزند عباس کیارستمی درباره آسیبدیدن منزل پدریاش در حمله رژیم صهونیستی به محلۀ چیذر تهران، با مرور خاطراتی از دوران کودکیاش متنی منتشر کرده و خطاب به برخی فارسزبانان برانداز که خود را انقلابی میخوانند نوشته: «شما انقلابیون، من را در زمره بیغیرتان بدانید. من هنوز همان آدمم که نه مرگ بر می گوید نه درود بر؛ ولی دلیلی برای نشستن کنار شما هم ندارم.»
پسر عباس کیارستمی نوشته «من 6 - 7سالم بود که به این خانه رفتیم فقط چندماه قبل از «پیروزی انقلاب خانهای که پدرم همیشه میگفت برایش آرامترین جای دنیاست. همان اوائل، شبی مهمان داشتیم. من قرار بود طبقه بالا خواب باشم ولی صداها بلند بود و من خوابم نمیبرد. یواشکی در راهپله نشسته بودم و به حرفهای بزرگترها گوش میدادم. یکی از آنها فریاد می زد و به پدرم می گفت تو بیغیرتی چرا؟ چون برعکس همۀ این دوستان پدرم هیچوقت حاضر نشد در تظاهرات آن سالها شرکت کند».
او نوشته که مانند پدرش «نه مرگ بر گفته و نه درود بر» اما «امروز به خودم حق میدهم دورم را خلوت کنم و تب دیدار دوستانی که روزگاری عزیز بودند ولی الآن از گرانانند را دیگر تحمل نکنم.»
او خطاب به برخی فارسیزبانانی که «در خارج از ایران زندگی» زندگی میکنند نوشته: «اگر در این مدت بههر شکلی از کلمه بچههایمان استفاده کردهاید ولی همه این سالها یکی از این بچههایتان را به مدرسه نفرستادهاید؛ اگر در این مدت با قدرت هرچه تمام گفتهاید «دوباره میسازمت ایران» ولی تابهحال زحمت مشارکت در ساخت مدرسه یا بیمارستان یا هرجای دیگری را به خودتان ندادهاید؛ اگر گفتهاید بناها در برابر جان آدمها ارزشی ندارند، ولی بعد کشتهشدن انسانهای بیگناه را با هر دلیلی توجیح کردهاید؛ اگر قاتلین مسافران هواپیما و مردم بیگناه در خیابان و دختران دبستانی برایتان فرقی دارد.
اگر فرهنگ برایتان فقط چهارشنبهسوری و چگونه نوشتن نوروز به انگلیسی است؛ اگر مشارکتتان در تغییر و بهبود اوضاع فقط از راه دور و احیاناً زیر پرچم دیگری بوده؛ اگر جنگ با ایران فقط در فیلم «300» خونتان را به جوش میآورد؛ اگر تغییر اسم خلیجفارس رگگردتان را بیرون میآورد ولی تهدید تغییر مرزها برایتان توجیه دارد؛ اگر قدرت فکرکردن و مسئولیت حرفهایتان را رهبر یا شاه یا هر شخص دیگری تفویض کردهاید؛ شما انقلابیون من را در زمره بیغیرتان بدانید. من هنوز همان آدمم که نه «مرگ بر» میگوید نه «درود بر» ولی دلیلی برای نشستن کنار شما هم ندارم.
