به گزارش سرویس هنر و رسانه ساعدنیوز، بار دیگر سلطنتطلبهای خارجنشین فراخوانی برای تجمع در خارج از کشور دادند. انگار فراموش کردهاند که نمایش قبلیشان در میان ایرانیان داخل کشور چیزی جز مضحکهای تلخ برجای نگذاشت. اما بیخیال آنها. بگذارید هر جایی که هستند فراخوان بدهند. اصل ماجرا جای دیگری است.در آن سوی مرزها، عدهای در آسایش کامل نشستهاند. خانههای امن، خیابانهای آرام، صدای بمب که به گوششان نمیرسد. از همان جا از پشت صفحه موبایلهایشان جنگ را تماشا میکنند. هر خبر بمباران که میرسد، دستشان میرود به سمت کیبورد. مینویسند «مرسی عمو ترامپ»، «دستت درد نکنه نتانیاهو». انگار نه انگار که این بمبها روی سر هموطنانشان فرود میآید. انگار نه انگار که زیر آن آوار، شاید کودکی مثل «حلما» نفس نفس میزند.اینها همانهایی هستند که میگویند «ما میخواهیم ایران را نجات دهیم» اما نجات از چه؟ نجات از دست خود مردم؟ نجات به سبک آمریکایی؟ همان سبکی که در عراق، در سوریه، در افغانستان امتحان کرده و جز ویرانی چیزی بر جای نگذاشته؟
اما حالا برگردیم به این سوی ماجرا. به این سوی مرزها. به همان خیابانهایی که صدای جنگنده از آسمانشان میگذرد. به همان محلههایی که گاهی ناگهان با بمبی از خواب میپرند. اینجا در دل همین سختیها مردم در میدانها هر شب با وجود باران ایستادهاند. مردان و زنان، پیر و جوان با پرچم سهرنگ ایران اسلامی. کسی آنها را مجبور نکرده فقط از روی غیرت و حس وطن دوستی است که در سختترین شرایط هم میدان را خالی نمیگذارند. آمدهاند تا بگویند ما هستیم. ما میمانیم. این شهرها برای ماست، نه برای کسانی که از آن سوی آب دستور میدهند.
روزهایی که برخی سلطنتطلبها از سادگی یا بیغیرتی برای هر بمباران خارجی بر مردم این سرزمین دست و سوت میزنند و برای «عموترامپ» و «عمونتانیاهو» پیام تشکر میفرستند، گروهی دیگر مشغول نجات مردم هستند. همین جوانان ایستوبازرسی که کنار خیابانهای فرعی بدون لباس نظامی ایستادهاند؛ نه حقوقی میگیرند و نه منتظر تشویق هستند. فقط آمدهاند تا مردم در امنیت باشند.
غیرت را باید با جوانان هلالاحمریهای معنا کنیم که هنوز گرد و غبار بمباران روی زمین ننشسته آمبولانسهای هلالاحمر میرسند. داوطلبانی که از خواب و خوراک گذشتهاند تا شاید یک نفر را زنده از زیر آوار بیرون بکشند یا حتی همان نانوایی که تعطیل نکرد و در روزهایی که عدهای سفر رفتهاند و در صفحات مجازیشان از «تفرج در شرایط سخت» عکس میگذارند، نانوای محل کرکره را پایین نکشیده. سوپرمارکتدار محله با اینکه میتوانست مغازه را ببندد و به نقطه امنتری برود، باز هم پشت دکه ایستاده است یا حتی کادر درمان در بیمارستانها که شیفتهای پشت سر هم را با لبخند میگذرانند، هرچند چشمهایشان از خستگی بسته میشود. اینها جهادگران واقعی هستند نه آنهایی که در خارج از کشور نشستهاند و از پشت مانیتور، برای ویرانی ایران دست میزنند. اینها کسانی هستند که واژه «وطن» را با پوست و استخوانشان لمس کردهاند نه آن وطنفروشهای سلطنتطلب با ژستهای سیاسی در لندن و لسآنجلس.
وقتی صدای جنگنده میآید، کودکان این سرزمین به آغوش مادر پناه میبرند. سلطنتطلبهای خارجنشین هیچگاه این صحنه را ندیدهاند. آنها اگر لحظهای خود را جای حلمای دو ساله تبریزی میگذاشتند که در یکی از همان حملاتی که سلطنتطلبها برایش از ترامپ و نتانیاهو تشکر کردند، تمام خانوادهاش از پدر، مادر، خواهر و برادرش را از دست داد، شاید شرم میکردند از این همه شادی برای خراب شدن خانه دیگران. ایرانی واقعی آن کسی نیست که از پشت مرزهای امن، برای دشمن دست میزند و از نتانیاهو و ترامپ تشکر میکند که ایران را نابود کنند. تفاوت میان سلطنتطلبِ فراخواندهنده در خارج و مردم میدان در داخل را نمیتوان در شعار جست. باید در میدانهای بمبارانشده درک کرد، در صفوف نانواییها، در چشمان خسته پرستاران، در دستان خونآلود امدادگران هلالاحمر و در نگاه حلمای دوسالهای که چیزی از خانوادهاش نمانده و شاید خاطرهای هم چندان از آنها نداشته باشد.
با وجود همه این سختیها، ایران ایستاده است. مردم ایران خواهان انتقام خون شهدای جنگ رمضان به ویژه شهادت مظلومانه مقام معظم رهبری هستند. آنها میجنگند البته نه از روی جنگطلبی که از روی حق دفاع از کیان خود. این ملت، امروز بیش از هر زمان دیگری نشان داده که «هیهات منا الذله» را سرلوحه زندگی خود قرار داده است.این سرزمین، با قدمتی فراتر از بسیاری از کشورهای منطقه در طول تاریخ خود ذلت را نپذیرفته است. مردمی که انقلاب کردند، جنگ هشتساله را ایستادگی کردند، تحریم را پشت سر گذاشتند، امروز هم تسلیم نمیشوند.
آنها میدانند که پشت پرده فراخوانهای سلطنتطلبانه، چه کسانی قرار دارند. جریانی که خود چیزی جز وابستگی به آمریکا و رژیم صهیونیستی ندارد و در حسرت غارت نفت و ثروت ملی، خیال بازگشت را دارد. اما مردم ایران همچنان دست رد بر سینه هر اجنبی میزند.
