به گزارش سرویس هنر و رسانه پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، انتخاب این لباس خانگی و خصوصی برای حضور در یک سکانس رسمی و داستانی، لایه دیگری از واقعگرایی و در عین حال شوکهکنندگی را به تصویر اضافه کرده است. بافت نرم و ضخیم پارچه حولهای، کمربند بسته شده دور کمر و بهویژه کلاه بزرگی که روی سر این بازیگر افتاده، تضاد عجیبی با فضای سرد و گرفته پیرامون او در اتاق ایجاد کرده است. این پوشش مینیمال و در عین حال کاربردی، به خوبی آشفتگی درونی و وضعیت اورژانسی یا لحظهای کاراکتر را بازتاب میدهد.
فرم قرارگیری کلاه روی سر و افتادن چینوهواهای پارچه حوله روی شانه، تمرکز بیننده را به طور کامل معطوف به حالت چهره و زبان بدن او کرده است. این نوع استیمنتاستایل در طراحی لباس، دست کارگردان و طراح صحنه را باز گذاشته تا بدون نیاز به المانهای پیچیده، حس رهایی، خستگی مفرط، یا بلاتکلیفی مطلق را به مخاطب منتقل کند. سبک پوششی که معمولاً در پشت درهای بسته و حریم خصوصی کاربرد دارد، حالا به مرکز توجه یک سکانس کلیدی تبدیل شده است.
نوآوری در انتخاب این پوشش به عنوان لباس اصلی کاراکتر سایه در این اپیزود، نشاندهنده شکستن کلیشههای رایج در طراحی لباس سریالهای شبکه نمایش خانگی است. به کارگیری حوله تنپوش به عنوان پوشش کامل یک سکانس پرالتهاب، به خوبی توانسته فضایی متمایز بسازد که همزمان حس صمیمیت فضای خانه و تنهایی عمیق فرد را با قدرت به تماشاگر منتقل کند و به یکی از بحثبرانگیزترین المانهای بصری این قسمت بدل شود.
شما جای طراح لباس بودید چه میکردید؟ آیا این نوع استایلهای ساختارشکن و غیرمتعارف را در سریالهای ایرانی میپسندید یا ترجیح میدهید لباسهای رسمیتر ببینید؟
