آه از رفتگان بی برگشت...اعترافات بی‌سانسور شهره سلطانی: خون جلوی چشمامو گرفت با قندشکن زدم تو سر برادرم! «گاهی وقت‌ها خیلی زود دیر می‌شود...»

به گزارش سرویس هنر و رسانه پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، بازیگر محبوب کشورمان با یادآوری خاطرات شیرین دوران کودکی، پرده از راز ارتباط شگفت‌انگیز خود با برادرش برداشت. سلطانی با لحنی که آمیخته به حسرت و قدردانی بود، به یکی از شیطنت‌های کودکانه خود اشاره کرد و گفت:

«پنج‌ساله بودم که یک‌روز وقتی دیدم شهرام دارد می‌نویسد، آرام رفتم از آشپزخانه قندشکنی را که مادرم با آن قند می‌شکست برداشتم و به تلافی کار شهرام با تمام توانم زدم پشت سرش! شهرام که برگشت، از شیطنت و نادانی من شگفت‌زده شد اما با بزرگواری و صبوری با من برخورد کرد. همین اتفاق و بخشش او باعث شد درس بزرگی از بخشندگی بگیرم و از همان‌جا پیوندی عمیق و پر از عشق میان ما شکل بگیرد.»

او در ادامه از نقش بی‌بدیل برادرش در شکل‌گیری شخصیت و مسیر هنری خود یاد کرد و افزود:

«شهرام تنها یک برادر برای من نبود؛ او بهترین دوست، مربی و حمایتم‌کننده زندگی‌ام بود. از تیله‌بازی‌های بچگانه در کوچه که مرا با دنیاهای رنگی آشنا می‌کرد گرفته تا همراهی پابه پا و ایستادنش پشت صحنه تئاترهایم برای دلگرمی من، همه‌وهمه نشانه قلب بزرگ او بود. او به من بخشیدن، بزرگ‌شدن و عشق‌ورزیدن را آموخت.»

نکتهٔ جان‌سوز و متأثرکننده این گفتگو در آن است که این سخنان صمیمانه و لبریز از عشق، زمانی بر زبان شهره سلطانی جاری شد که برادرش در قید حیات بود و هیچ‌کس تصور نمی‌کرد این «پشتوانه عاطفی و فرشته نگهبان» به زودی این دنیای فانی را ترک کند. امروز، آن خاطرات شیرین کودکی و حمایت‌های برادرانه، به مرهمی بر داغ سنگین فقدان برادری بدل شده که نه تنها یک هم‌خون، بلکه تکیه‌گاه یک عمر زندگی او بود.

زندگی کوتاهتر از آن است که ابراز عشق به عزیزانمان را به فردا واگذار کنیم. همین امروز، همین لحظه، به برادر، خواهر یا عزیزی که تکیه‌گاه زندگی شماست زنگ بزنید، دستش را بفشارید یا با یک پیام ساده به او بگوئید که چقدر وجودش برایتان ارزشمند است.

🖤 شما هم می‌توانید احساس خود یا خاطره‌ای از تکیه‌گاه‌های زندگی‌تان را در بخش نظرات بنویسید و برای شادی روح «شهرام سلطانی» و تمام رفتگان، فاتحه‌ای هدیه کنید.