به گزارش سرویس هنر و رسانه ساعدنیوز، علی فروتن در بخشی از صحبتهای خود، عبارت رایج «من پشتتم» در روابط والدین و فرزندان را مورد نقد قرار داد و عنوان کرد این تعبیر از نظر اصول تربیتی نیازمند اصلاح است. او توضیح داد وقتی والدین پشت سر فرزند قرار میگیرند، فرزند مانند مانعی دید آنها را نسبت به چالشها و چاههای پیشرو محدود میکند؛ در حالی که حضور «در کنار» فرزند باعث میشود دید کاملی نسبت به مسیر وجود داشته باشد و بتوان همپای او خطرات را شناخت و پیشگیری کرد.
او با اشاره به روایتی از گابریل گارسیا مارکز، لحظه وابستگی واقعی به زندگی را به زمانی تشبیه کرد که دست نوزادی بر انگشت والد گره میخورد و از همان جا مسئولیتهای پرشمار و طولانیمدت آغاز میشود. فروتن همچنین با یادآوری جملهای از مهران مدیری خاطرنشان کرد که در معادلات انسانی معمولاً افراد دوست ندارند کسی از آنها عبور کند یا بهتر از آنها باشد، اما رابطه والد و فرزند تنها استثنای این قاعده است؛ جایی که والدین نهتنها از پیشی گرفتن فرزندشان ناراحت نمیشوند، بلکه با تمام وجود به موفقیت و عبور او از خود افتخار میکنند.
وی در ادامه با استفاده از تعبیر استعاری «ساقی»، وظیفه پدر و مادر را انتقال بهترین داشتهها به نسل بعد دانست و تأکید کرد آنچه در جان و خوی فرزند ریخته میشود باید به گونهای باشد که حال خوب و رشد او آسیبی به خودش و دیگران وارد نسازد.
علی فروتن بازیگر، نویسنده، موسیقیدان، منتالیست و هیپنوتیست ایرانی، متولد سوم بهمن 1346 در بروجرد است. او به خاطر نقشهایش در برنامههای کودک مانند "فیتیله" و همچنین فعالیتهای دیگرش در زمینههای منتالیسم و هیپنوتیزم شناخته شده است. فروتن در رشتههای کارگردانی و بازیگری تحصیل کرده و دورههای بازیگری حمید سمندریان را گذرانده است.
به نظر شما همراهی فرزندان تا چه اندازه میتواند جایگزین کنترلگریهای سنتی یا صرفاً حمایت از دور شود؟ آیا شما هم موافقید که زیباترین حس والدین، تماشای سبقت گرفتن فرزند از خودشان است؟ تجربیات و دیدگاههای خود را با ما در میان بگذارید.