به گزارش سرویس چندرسانهای پایگاه خبری ساعدنیوز، قدمت این سکهها به اواخر قرن شانزدهم و اوایل قرن هفدهم بازمیگردد و شامل گروشنهای نقرهای دوره پادشاهی زیگموند سوم، شیلینگهایی از پروس دوکنشین و سکههایی از ریگا و لیتوانی هستند.
قدیمیترین سکهها به دوره پادشاهی یان اول آلبرشت بازمیگردند و جدیدترین آنها مربوط به سال 1628 است.
در زمان دفن این گنجینه، کلیسا یک صومعه بوده و احتمالاً راهبان آن را پنهان کردهاند. شهر بارچوو در آن دوره صحنه درگیریهای نظامی میان کشورهای مختلف، از جمله در جریان جنگ لهستان و سوئد بود. این ناامنیها میتواند دلیل پنهان کردن سکهها باشد.
با وجود اینکه صومعه از آتشسوزیها و جنگها جان سالم به در برد، بیماریهای ناشی از جنگ بسیاری از راهبان را از بین برد.
به گفته پژوهشگران، کوچک بودن ارزش اسمی سکهها نشان میدهد که این پولها بهمرور زمان و احتمالاً بهعنوان صدقه جمعآوری شدهاند. این گنجینه یا بهتدریج از دهه 1620 شکل گرفته یا در بازه کوتاهتری بین سالهای 1625 تا 1628 گردآوری شده است. پس از سال 1628 دیگر سکهای به آن افزوده نشده، که احتمالاً به مرگ فرد مسئول جمعآوری مربوط میشود.
طبق قوانین سختگیرانه فرقه فرانسیسکن، این پولها متعلق به یک فرد خاص نبوده، بلکه ذخیرهای از صدقات محسوب میشده است. ارزش کل این سکهها حدود 815 گروش برآورد شده؛ مقداری که میتوانست هزینه غذای یک مرد بالغ را برای حدود 242 تا 243 روز تأمین کند.
پژوهشگران احتمال میدهند فردی که این سکهها را مدیریت میکرد، در سال 1628 زنده بوده و حداکثر تا 1629 درگذشته است. از میان چند گزینه، محتملترین فرد «آدریان اهل کائوناس» معرفی شده که مسئول نگهداری صومعه بوده است.
