به گزارش سرویس فرهنگ و هنر ساعدنیوز، مجید و نسیم زن و شوهر جوان و عاشق، با هم زندگی شیرینی را می گذرانند. مجید نزد پدر نسیم کار می کند، اما مجید پس از مدتی به کارهای پدر زن خود مشکوک می شود، پدر نسیم با آگاهی از این موضوع توطئه ای را طرح می کند تا او را از سر راهش بردارد. مجید در یک صحنه سازی به جرم قتل دستگیر و راهی زندان می شود. نسیم با وجود تمام تلاشش نمی تواند حکم اعدام مجید را لغو یا به تعویق بیندازد. نسیم که در بهزیستی کار می کند، از سوی یکی از تحت درمان های خود (زنی به نام ثریا) با دو زن دیگر (قرقی و شراره) آشنا می شود و چون آنها از موضوع مجید و نسیم آگاهی دارند به او پیشنهاد می کنند که مجید را در مسیر زندان به محل اعدام بربایند، و به خاطر این کار پول زیادی را از او طلب می کنند. در ابتدا نسیم این موضوع را جدی نمی گیرد، نسیم در ملاقاتی با مجید به شخصی مهم به نام طوطی معرفی می شود. طوطی، نسیم را برای رسیدن به هدفش به شخصی به نام صابر معرفی می کند (به شرطی که پس از موفقیت از طریق اینترنت افشاگری کنند). صابر شرط همراهی خود را صد میلیون تومان پول نقد بیان می کند. دختران برای تأمین پول فوق به اضافه دستمزد بقیه افراد، از شرکت پدر نسیم با طراحی مناسب دزدی می کنند. اما صابر پس از آموزش های لازم افراد خود درست روز قبل از عملیات به سفارش طوطی آنها را تنها می گذارد. نسیم و بقیه به ناچار مأموریت خود را دنبال می کنند و روز مقرر مجید را نجات می دهند. صابر با سفارش های روح زن خود در آخرین لحظه به کمک آنها می آید و تنها کشته این عملیات نیز هست. پدر نسیم با نقشه طوطی در یک ترور ساختگی کشته می شود و از این پس با هویت جدید به مأموریت تازه می رود، مجید و نسیم از طریق اینترنت افشاگری می کنند ولی در پایان دستگیر می شوند.
یک مرد بی گناه-مجید- به اتهام قتل حسابدار شرکت پدرزنش به اعدام محکوم شده است. همسرش -نسیم-که مشاور بهزیستی است، با کمک گرفتن از سه زن گانگستر و یک مرد خشن-صابر-تصمیم می گیرند در راه انتقال زندانی از ورامین به تهران، به اتومبیل حامل مجید شبیخون بزنند و او را آزاد کنند. آنها پیش از این توسط صابر آموزش نظامی مفصلی می بینند و با دستبرد زدن به گاو صندوق فروشگاه پدر نسیم100میلیون می دزدند و به عنوان حق الزحمه به صابر می دهند. سرانجام، با اجرای نقشه شان مجید را آزاد می کنند. در پایان معلوم می شود که قاتل اصلی همان صابر بوده که ظاهراً به دستور یک پدر خوانده به نام طوطی این قتل را انجام داده و در پایان نیز کشته می شود.نمی دانم این که بنشینیم و درباره فیلمنامه فیلمی حرف بزنیم که اصولاً با نیت ایجاد جذابیت های ظاهری و با امید به فتح گیشه ساخته شده، چقدر موضوعیت دارد. نمی دانم وقتی قرار است چهار تا زن بزک شده با پوششی کاملاً «فراامروزی! » و سکناتی به غایت متفاوت از جنس جامعه امروز ما، مسلسل به دست بگیرند و گانگستر بازی در بیاورند، اصلاً جایی برای بررسی فیلمنامه می ماند یا نه! فکر می کنید خود علیرضا داود نژاد-که در توانایی اش در فیلمنامه نویسی نمی توان شک کرد- با خواندن مطلبی در باب مثلاً تحلیل شخصیت های فیلمنامه ملاقات با طوطی شگفت زده نخواهد شد؟وقتی قرار باشد چهار تا بازیگر را بیاوریم، رنگ آمیزی کنیم، سیگار و اسلحه دستشان بدهیم و بر و رویشان را به رخ بکشیم، من بیایم و بپرسم چرا در این فیلمنامه، آدم ها شناسنامه ندارند و ارتباط میانشان مبهم و سؤال برانگیز است؟ شما باشید به من نمی خندید؟فیلمنامه سوراخ سنبه های پرشماری دارد و سؤالات زیادی پس از پایان فیلم در ذهن باقی می ماند. سؤالاتی نظیر این که اصلا ً این «طوطی» که نامش به پیشانی فیلم هم راه یافته، کیست؟ طوطی چه ارتباطی با ماجرای قتل حسابدار دارد؟ او چرا تغییر قیافه می دهد و چرا در اتاق کارش این همه مانیتور دارد؟ اصلاً طوطی چکاره است؟! رابطه مجید با ثریا چگونه بوده که در انتهای فیلم به آن اشاره می شود؟ پدر نسیم در ماجرای قتل چه نقشی دارد؟ او چرا وسط جشن عروسی دخترش، این گونه نگران و بی تاب است؟ نسیم و دوستانش چرا به مغازه پدر نسیم و گاو صندوق اودستبرد می زنند؟ همسر صابر چرا کشته شده و چرا گاه و بی گاه روحش در فیلم برصابر ظاهر می شود؟ کارکرد روح این زن در ماجرا چیست؟ [نگویید نقش وجدان صابر را ایفا می کند که حالم بد می شود! ] فلسفه وجودی دست های بریده زن که صابر در الکل قرار داده چیست؟ جریان آن جاسوییچی که اتفاقاً کلید ماجرا هم هست چیست؟ اصلاً چرا آدرس طوطی داخل جاسوییچی است؟ رابطه این چهار زن با یکدیگر و انگیزه آنها برای درگیر شدن در چنین ماجرایی چرا این قدر نامشخص، مبهم و بدون زمینه است؟ مگر دادگاهی که مجید را به اعدام محکوم کرده،نمی توانست با استفاده از منطبق نبودن نوع گلوله ای که به بدن مقتول اصابت کرده (و از یک کلت شلیک شده) با نوع اسلحه شکاری مجید به سادگی به بی گناهی او پی ببرد؟ به نظر شما وقتی چهار تا زن با سر وضع آن چنانی را با وانت ببرند وسط میدان تره بار که با خنده و شوخی کدو و هندوانه بار بزنند و بعداً در میدان تیر، همه را بترکانند، جایی برا ی آن پرسش ها باقی می ماند؟ وقتی قرار است این چهار تا خانم که همه یک پا رزمی کار حرفه ای اند، با یک مرد گنده کاراته بازی کنند و به نبرد تن به تن بپردازند، من بگویم که شخصیت نسیم با آن سرو شکل محجبه و چادری در ابتدای فیلم چگونه به یکباره با آن سرو وضع گانگستری، مسلسل به دست می گیرد و کاراته بازی می کند؟! حالا با این اوصاف انتظار دارید من گیر بدهم به این که اصلاً چرا زندانی اعدامی را از کوره راه به آن خلوتی با چهار تا محافظ منتقل می کنند؟ اصلاً چطوری گانگسترها از مسیر انتقال مجید مطلع هستند و چرا اصلاً در همان زندان ورامین مجید را اعدام نمی کنند و یا اصلاً چرا و چگونه متهم به قتلی که در چیتگر(در شمال غربی تهران) اتفاق افتاده، از زندان ورامین (در جنوب شرقی تهران) سردرآورده است.به من نگویید که قرار بوده شخصیت ها و رابطشان در ملاقات با طوطی فانتزی باشند. نگویید که بعضی از این سؤال ها و ایرادها در فضای یک فیلمنامه فانتزی جای طرح ندارند. نگویید که ملاقات با طوطی قرار بوده گانگستر بازی را هجو کند و از این طریق موجبات تفریح بیننده را فراهم آورد. اینها را نگویید، چون خودتان می دانید که این طور نیست. خودتان هم-نمی گویم نمونه های خارجی-نمونه های ایرانی نسبتاً موفق فانتزی، مثل مومیایی3را دیده اید. خودتان همی می دانید که ملاقات با طوطی خیلی بیشتر از این حرف ها جدی است که بخواهد و یا بتواند چیزی را هجو کند. و پرواضح است که اصلاً قصد خنداندن کسی را هم ندارد. اگر هم دیدی جماعتی حین تماشای این فیلم می خندند، مطمئن باشید یا منتقد و علاقه مند جدی سینما هستند و از سر شگفتی، غافل گیری و ناباوری به خنده افتاده اند و یا تماشاچیانی هستند که فیلم را جدی نگرفته اند و ترجیح داده اند آن را «سرکاری» بدانند! آخر چه کسی باور می کند نویسنده مصائب شیرین و کارگردان نیاز به چنان وضعی دچار شود که از جمع و جور کردن یک روایت ساده ناتوان باشد؟ داود نژاد آن قدر فیلمنامه پر ایراد، پریشان و مشوشی نوشته که برای آن که با خودم کنار بیایم و تمام ذهنیتم نسبت به توانایی های او به هم نریزد و ویران نشود، ترجیح می دهم همان فرض معروف را درباره این فیلم بپذیرم؛ داود نژاد نتها خواسته یک فیلم اکشن پرفروش بسازد تا با خیال راحت در سال های آینده چند فیلم خوب دیگر به کارنامه اش اضافه کند. دیگر نمی خواهد از من بپرسید که مگر داود نژاد بلد نبود به جای یک فیلم «اکشن کم فروش بد» یک فیلم «اکشن پرفروش خوب» ویا لااقل متوسط بسازد، چون واقعا ً جوابش را نمی دانم. بگذریم دیگر! موافقید؟
علیرضا داوودنژاد کارگردان، نویسنده و تهیه کننده اهل ایران متولد 17 اردیبهشت 1332 در تهران است. علیرضا داوودنژاد در جشنواره های داخلی و خارجی بسیاری شرکت کرده است که توانسته جوایز سیمرغ بلورین در دومین دوره جشنواره فیلم فجر در بخش بهترین فیلمنامه و جایزه ویژه هیئت داوران در سی و یکمین دوره جشنواره فیلم فجر برای فیلم کلاس هنرپیشگی را دریافت کند.مادر وی احترام السادات حبیبیان و برادر بزرگتر محمدرضا داوودنژاد است. او همچنین پدر رضا داوودنژاد و زهرا داوودنژاد است. از جمله آثار او می توان به شنای پروانه، نیاز، روغن مار، کلاس هنرپیشگی، سینه سرخ، طوطیا و فراری اشاره کرد.
محمدرضا فروتن ،مهتاب کرامتی ،میترا حجار ،مرجان شیرمحمدی ،یوسف پشندی ،سعید پیردوست ،نادیا گلچین ،آفرین عبیسی ،شاهین جعفری ،داوود رشیدی ،زهرا داوودنژاد،ماهایا پطروسیان، ایرج نوذری ،مردوخ ،محمدرضا داوودنژاد
فیلمنامه: علیرضا داودنژاد
تهیه کننده: حسن توکل نیا، علیرضا داودنژاد
مدیر فیلمبرداری: علیرضا زرین دست
تدوین: ایرج گل افشان
طراح صحنه و لباس: کیوان مقدم
چهره پرداز: سودابه خسروی
صدابردار و صداگذار: جهانگیر میرشکاری
ژانر :خانوادگی،اجتماعی
زبان : فارسی
امتیاز IMDb: امتیاز 3.6 از 10
