به گزارش گروه سرگرمی پایگاه خبری ساعدنیوز، بسیاری از ما تمام عمر در انتظار «رسیدن به روزهای خوب» میمانیم؛ لباسهای زیبا را برای عید نگه میداریم، حرفهای عاشقانه را برای سالگردها پسانداز میکنیم و آشتی کردن با عزیزانمان را به فرداها میسپاریم. غافل از اینکه زمان، تنها موهبتی است که امتدادش در دست ما نیست و یگانه صاحبِ فرداها پروردگار است، نه ما.
دکتر سعید عزیزی تعریف میکرد برای دختر کوچکش لباسی خریده بود تا در روزهای عید بپوشد. کودک در مغازه لباس را به تن کرد و با شوقی کودکانه از درآوردن آن امتناع ورزید، اما پدر و مادر اصرار داشتند لباس را برای عید نگه دارند. در این میان، زن فروشنده با چشمانی غمزده رازی تلخ را بازگو کرد: «من هم برای دخترم لباسی عیدانه خریدم؛ روزها التماس کرد تا بپوشد و من هر بار گفتم: برای عید! اما تصادفی بیرحم جانش را گرفت و او هرگز عید را ندید.»
چه بسیار فرصتهایی که برای ابراز محبت، پوشیدن لباسی نو، در آغوش کشیدن فرزندی یا شنیدن صدای مادری از دست دادیم، تنها به این گمان واهی که «هنوز وقت هست». خداوند این جهان را برای چشیدن زیباییهای لحظه خلق کرده است؛ وقتی نعمتی از جانب او به تو میرسد، آن را شکرگزارانه در همین اکنون تجربه کن. شاید بعداً مجالی برای جبران نماند، شاید بعداً قلبی که شکستهای دیگر نتپد، و شاید فردایی که برای آشتی و بخشش در نظر داری، هرگز از راه نرسد.
همین حالا، قبل از آنکه خورشید امروز غروب کند، با توکل به نام و رضایت خدا، گوشی را بردار یا دست در دست عزیزانت بگذار؛ اگر قهری هست پایان بده، اگر اشتباهی رخ داده با شجاعت عذرخواهی کن و دلت را از کینهها خالی ساز. همین امروز زندگی کن و بگذار عطر بخشش و محبت در زندگیات جاری شود.
و اگر باور داری «فردا» همیشه فرصت دوباره نیست، توی کامنت فقط بنویس:
«امروز زندگی میکنم»
