به گزارش سرویس سرگرمی پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، یکی از مکانیسمهای دفاعیِ مغز هنگامِ اضطراب، ایجادِ «دیدِ تونلی» است؛ یعنی تمرکزِ بیش از حد روی یک نقطهی مشکلساز و فراموش کردنِ کلِ جهان. تکنیکِ امروز یک روشِ عصبشناختی به نام «گسترشِ میدانِ دید و آگاهیِ پیرامونی» است که کمک میکند قفلِ استرس از روی سیستمِ عصبی برداشته شود.
این تمرین به شما یاد میدهد که چطور بدون تکان دادنِ سر، فضای اطراف را در آغوش بگیرید و ذهن را از تنگنای افکار نجات دهید.
راحت بنشینید، چشمها نیمهباز باشند. به روبهروی خود نگاه کنید اما به هیچ شیء خاصی خیره نشوید؛ نگاهتان نرم و شناور باشد.
بدون اینکه سر یا چشمها را بچرخانید، تلاش کنید فضای سمتِ راست و سمتِ چپِ خود (دیوارها، اشیاء یا فاصلهها) را در میدانِ دیدِ حاشیهای (پیرامونی) احساس کنید. تصور کنید دیدِ شما مثلِ یک بالون بزرگ باز میشود.
همزمان به فضای بالای سر (سقف) و فضای زیرِ پا (زمین) در میدانِ هوشیاریِ خود توجه کنید. احساس کنید در وسطِ یک فضای امن و وسیع معلق هستید.
با هر دم، تصور کنید هوای تازه از تمامِ جهات واردِ بدن میشود و با هر بازدم، تنشِ انقباضی آب میشود. یک نفسِ عمیق بکشید و آرام چشمها را ببندید.
این تمرین معجزه میکند وقتی احساسِ تنگیِ نفسِ روحی، دلشوره یا احساسِ گیر افتادن در حجمِ کارها دارید.
«آیا باز کردنِ میدانِ دید و توجه به فضای اطراف توانست حسِ رهایی را در شما ایجاد کند؟ از این تمرینِ فضایی چه تجربهای داشتید؟ نظراتتان را برای ما بنویسید.»
