چقدر خوبه که یکی عاشق آدم باشه؛ شعرخوانی زیبای رشید کاکاوند از روزهایی که هنوز «آدم» نبودیم، اما عاشق بودیم❤ + فیلم

به گزارش سرویس فرهنگ و هنر ساعدنیوز، دکتر رشید کاکاوند با نگاهی عمیق به فلسفه روابط انسانی، یکی از عجیب‌ترین دعاهای خود را برای کسانی که دوستشان دارد، این‌گونه روایت می‌کند: «خدا کند با کسی تو زندگیت روبرو بشی که عاشقت باشه.»

اما ارزش این کلام فقط در آرزوی عاشق شدن نیست؛ او با انگشت گذاشتن روی واژه «معشوق بودن»، آن را یک موهبت بزرگ و امنیت عاطفی بی‌تکرار می‌داند. در دنیایی که روابط گاهی پیچیده، مشروط و منفعت‌محور می‌شوند، کاکاوند ویژگی‌های یک عشق حقیقی را بازتعریف می‌کند؛ حسی که در آن بی‌پروایی، فداکاری، بی‌ریا بودن و خالی بودن از هرگونه منفعت‌طلبی حرف اول را می‌زند. این دقیقاً همان حس امنی است که در آن می‌دانی کسی مقابلت ایستاده که تو را در هیچ توفانی بی‌پناه رها نمی‌کند و «همه‌جوره» برای توست.

در اوج این گفتگوی دلی، روایت با طنین‌انداز شدن شعر کلاسیک فارسی به یک شهود عرفانی و ادبی می‌رسد. وقتی بیت معروف اوحدالدین کرمانی با آن ادبیات فاخر خوانده می‌شود، معنای عشق ابعاد تازه‌ای به خود می‌گیرد:

تفسیر این بیت عمیق چیست؟ این شاهکار به مفهوم «عهد الست» و ریشه‌های آسمانی روح انسان اشاره دارد. دکتر کاکاوند با تکیه بر این شعر یادآوری می‌کند که این صحبت و این پیوند عاطفی، قصه‌ی امروز و دیروز نیست. واژه «طفیل» نشان می‌دهد که ما پیش از آنکه حتی فرم و قالب جسمانی «انسان» را به خود بگیریم و به این زمین هبوط کنیم، در یک خلوت خاص و فراتر از زمان، همدم و مأنوسِ عشق بوده‌ایم. این بخش از نگاه کاکاوند، پیوند زدن عرفان اصیل ایرانی با نیازهای روحی انسان مدرن است؛ یادآوری این نکته که عشق یک انتخاب زمینیِ تصادفی نیست، بلکه بازگشت به همان اصالت پیش از خلقت است.