به گزارش سرویس موفقیت ساعدنیوز، اردشیر رستمی در این ویدئوی کوتاه اما پرمغز، سخن خود را با یک مفهوم کلیدی آغاز میکند: «باید آداب جهان را یاد بگیریم.» او برای تبیین این موضوع، مثالی ملموس از زندگی روزمره میزند. رستمی معتقد است احترام به بزرگان زمان و مکان نمیشناسد؛ او میگوید حتی وقتی یک انسان بزرگ و تاثیرگذار با او تماس تلفنی برقرار میکند، به خود اجازه نمیدهد در حالت درازکشیده یا حتی نشسته با او گفتگو کند. او تمامقد میایستد و خبردار سخن میگوید. این رفتار نه از روی ترس، بلکه برخاسته از درک عمیق او از «جایگاه» انسانهاست. او تاکید میکند که این ایستادن، درسی است برای همسر و فرزندش که نظارهگر رفتارهای او هستند تا یاد بگیرند هر شخصی در جهان چه جایگاهی دارد.
بخش عمدهای از صحبتهای رستمی به نقد یک رفتار غلط اجتماعی اختصاص دارد؛ جایی که فروتنی و افتادگی یک چهره بزرگ، توسط دیگران به اشتباه تعبیر میشود. او با اشاره به خاطرهای از موسسه کارنامه و مواجهه جوانان 17-18 ساله با استاد فقید، منوچهر آتشی، پرده از یک آسیب رفتاری برمیدارد. رستمی روایت میکند که چطور برخی از این جوانان به دلیل سادگی و خاکی بودن استاد آتشی، او را با لحنی نامناسب و صمیمیتی افراطی (منوچهر، منوچهر!) صدا میزدند و حتی به او تعارف سیگار میکردند! واکنشی که رستمی در برابر این بیادبی نشان میدهد—یعنی بیرون کردن آن شخص—نشاندهنده مرز محکمی است که باید بین صمیمیت و حفظ حرمتها وجود داشته باشد.
در نهایت، این هنرمند گوشزد میکند که ما انسانها معمولاً در روابط خود مرتکب دو نوع اشتباه شناختی بزرگ میشویم. وقتی با شخصی بزرگتر یا متواضعتر از خود روبرو میشویم، یا دچار این توهم میشویم که «ما هماندازه آن شخص بزرگ شدهایم» و یا برعکس، تصور میکنیم که «آن شخص به اندازه ما کوچک و معمولی است». رستمی با این تحلیل روانشناختی و جامعهشناختی به ما یادآوری میکند که فروتنی دیگران، مجوزی برای بیاحترامی ما نیست و شناخت آداب جهان، اولین قدم برای ساختن یک جامعه بافرهنگ و محترم است.
ساعدنیوز در فضای مجازی
