به گزارش سرویس سیاسی پایگاه خبری ساعدنیوز، بسیار جای تأسف است که بعد از 47 سال حاکمیت جمهوری اسلامی هنوز عده‌ای از دست‌اندرکاران امور – اعم از اجرائی، سیاسی و تقنینی – منطبق با آداب سخن نمی‌گویند.
روزنامه جمهوری اسلامی نوشت: قصد دارید کسی را نقد کنید؟ کار درستی می‌کنید ولی ضوابط اخلاقی را در نقد رعایت کنید. از فرد نقدشونده با احترام نام ببرید، سخن او را به درستی و کامل نقل کنید و ایراد خودتان به او را هم محترمانه و مودبانه مطرح نمائید. این روش قطعاً باعث تأثیرگذاری نقد شما می‌شود و به هدفی که دارید خواهید رسید.
رعایت نکردن این موارد و توسل به تحقیر طرف، ناقص نقل کردن مطلبی که گفته است و ارائه پاسخ غیرمنطقی و اهانت‌آمیز نه‌تنها تأثیری در او و سایرین نمی‌گذارد، نقدکننده را نیز به هدفش نمی‌رساند و شرایط جامعه را هم منفی و متشنج می‌کند.
این وضعیت را بار‌ها تجربه کرده‌ایم ولی متأسفانه هنوز حتی در سطوح بالای افراد دست‌اندرکار امور، پای‌بندی به این ضابطه اخلاقی و اجتماعی دچار نقصان است. همین هرج و مرج اخلاقی در تعاملات زبانی و قلمی زمینه را برای سوء‌استفاده کسانی که عامل پنهان بیگانگانند ولی با ماسک انقلابی دوآتشه و مسلمان‌نمائی مقدس‌مآبانه وارد صحنه می‌شوند فراهم می‌کند.
این افراد با سوء‌استفاده از آن هرج و مرج اخلاقی، شعار‌های تندی را مطرح می‌کنند که قطعاً به ضرر کشور و نظام است ولی ظاهری کاملاً اسلامی و انقلابی دارد بطوری که کسی جرأت نکند با آن مخالفت نماید و در برابر آن بایستد. درست از همینجاست که کشور، نظام و مردم ضربه می‌خورند و دچار زیان‌ها و خسران‌های غیرقابل جبران می‌شوند.
یک نمونه روشن از این پیامد خطرناک را در ماه‌های اخیر در جریان اختلاف نظر بر سر جنگ و صلح تجربه کرده‌ایم. تردیدی وجود ندارد که هم دفاع از کشور در برابر جنگی که دشمن تحمیل می‌کند واجب است و هم تلاش برای پایان دادن به جنگ یک فریضه ملی است. کوتاهی در هر دو زمینه، برخلاف مصالح کشور و منافع ملی است. بنابراین، خیانت دانستن تلاش برای پایان دادن به جنگ از طریق مذاکره و تکیه بر دیپلماسی در کنار تقویت میدان، و همینطور محکوم کردن کسانی که معتقدند باید با تمام امکانات درصدد تقویت نیرو‌های مسلح برای آمادگی حداکثری در برابر دشمن باشیم، هر دو خارج از چارچوب‌های مصالح کشور و منافع ملی است و نباید به چنین عناصری برای ادامه روش مضرشان میدان داده شود.
با منافع ملی و مصالح عالیه کشور نمی‌توان بازی کرد و در برابر بازیگران نباید کوتاه آمد. این روش که نوعی هرج و مرج سیاسی است در نهایت به زیان کشور تمام می‌شود و هرچه زودتر باید به آن پایان داده شود. عقلای قوم باید برای نجات کشور از این بیماری خطرناک، اقدام به پاکسازی کامل تمام عرصه‌ها نمایند، راه را بر بی‌بند و باری در سخن و قلم به بهانه نقد و نظر ببندند و با عناصر افراطی که هر اقدام خیرخواهانه‌ای را محکوم می‌کنند برخورد قاطعانه نمایند. مردم ایران نشان داده‌اند که قدرت شکست دادن بزرگ‌ترین قدرت‌ها را دارند. اجازه ندهیم این ملت، با شیطنت عده قلیلی افراطی که به هیچ ضابطه‌ای پای‌بند نیستند دچار ضعف و شکست ناشی از تفرقه و اختلاف داخلی شود.
«به نظر شما ریشه بی‌اخلاقی در ادبیات سیاسی مسئولان چیست؛ هیجان‌زدگی فردی یا منافع جناحی؟ نظر خود را بنویسید.»
«چرا تندروی و برچسب‌زنی به جای نقد منصفانه در ادبیات سیاسی خریدار پیدا کرده است؟ تحلیل شما چیست؟»
