به گزارش سرویس جامعه ساعدنیوز، یکی از موضوعات مرکزی شعر عاشقانه، تعریف و تمجید از وجاهت معشوق توسط عاشق و توصیف داشتههای مطلوبی است که او را از دیگران متمایز میسازد. با اینکه ستودن معشوق و بیان وجوه زیبایی او یک مشخصهی بارز در غزل ابتهاج است و در ضمنِ این ستایشها کمابیش از ظاهر معشوق نیز سخن رفته، اما پرداختن به آن غالباً به گونهای شاعرانه و در جهت بیان حرمت و اعتبار معشوق صورت پذیرفته است. معروف ترین شعر هوشنگ ابتهاج با مضمون عاشقانه را در ادامه میتوانید، بخوانید.
نشود فاش کسی آنچه میان من و توست
تا اشارات نظر نامه رسان من توست
گوش کن با لب خاموش سخن میگویم
پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست
روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید
حالیا چشم جهانی نگران من و توست
گرچه در خلوت راز دل ما کس نرسید
همهجا زمزمهی عشق نهان من و توست
این همه قصهی فردوس و تمنای بهشت
گفت و گویی و خیالی ز جهان من و توست
نقش ما گو ننگارند به دیباچهی عقل
هرکجا نامهی عشق است نشان من و توست
سایه زاتشکدهی ماست فروغِ مه مهر
وه از این آتش روشن که به جان من و توست
