به گزارش سرویس جامعه ساعدنیوز، «شهر سوخته»، شهر شگفتیهای باستانشناسی ایران است؛ شهری 5هزارساله در گوشه جنوب شرقی ایران، بر سر راه زابل به زاهدان، برخاسته از تمدن هامون و هیرمند و پیونددهنده 2 تمدن باستانی ایران و هند؛ شهری که گورستانها و اشیا منحصربهفردش پرده از رازهای زیادی از تاریخ این سرزمین برداشته است.
یکی از یافته های شهر سوخته، اسکلت زنی حدود 28 الی 32 ساله بود که بر روی جمجمه اش یک چشم مصنوعی داشت و با وجود گذشت سالیان دراز، بسیار سالم باقی مانده بود. این چشم مصنوعی به پیشرفته بودن شهری اشاره دارد که در 3200 سال پیش از میلاد پایه گذاری شده و مردم آن در چهار دوره بین سالهای 3200 تا 1800 قبل از میلاد در آن سکونت داشته اند.
چشم مصنوعی این زن از جنس موم و نوعی چربی حیوانی بوده و مویرگ های آن با سیم هایی از طلا به قطر نیم میلی متر ساخته شده است. در مرکز چشم نیز مردمکی قرار داده اند.
با بررسی هایی که بر روی اشیای گور این زن انجام شد به این نتیجه رسیدند که این زن از اشراف و افراد پولدار شهر نبوده است. درون گور این زن، یک قاب چرمی پیدا شد که برای چشم مصنوعی می باشد.
بعد از کشف این چشم مصنوعی جالب، چند تن از مجسمه سازان برای بازسازی آن دست به کار شدند تا توانستند با تلفیق هنر و علم باستان شناسی، چشم مصنوعی و اسکلت زن صاحب آن را بازسازی کنند.
