به گزارش سرویس جامعه ساعدنیوز، نوشتن برای چنین تصویری، دلی میخواهد که ما نداریم. چقدر آبدیده شدیم در این جـ.نگ بیست و چند روزه... چه خونها و چه جانها که رفتند و زخمشان برای ما ماند. چه آدمها و خاطرهها و مکانهایی از دستمان رفت. همه را تحمل کردیم. با خون دل. با ناله. با جگر سوخته.
برای دستهای لرزان این مادر چه بنویسیم که فرزندش را در دریا از دست داده و حالا، چشمش به افقهای دور خیره شده. اینجا نیست. انگار به رسم مادران دریا، افقهای دور را در جستوجوی فرزندش مینگرد.
چه بنویسیم از آن دستها... از آن دستهای لرزان که عکس پسر را چون پرچم وطن به دست گرفته...
دل میخواهد نوشتن از زخم این مادر... ما نداریم.
