به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، این قطعه که بخشی از کنسرت معروف «گلپونهها 1» با همکاری گروه همایون است، با شروع آرام و نوستالژیک «گل پونههای وحشی دشت امیدم / وقت سحر شد، خاموشی شب رفت و فردایی دگر شد» شنونده را به سفری عمیق در دل تنهایی و غم میبرد. صدای گرم و پراحساس استاد بسطامی در این کار، غم پنهان و سوز دل را چنان منتقل میکند که پس از سالها هنوز هم بسیاری با شنیدنش اشک میریزند.
ترانه در ظاهر از طبیعت و گلهای وحشی دشت سخن میگوید، اما در لایههای عمیقتر، روایتگر عشقی ناکام، بیمهری معشوق و تنهایی جانسوز عاشق است. تکرار عبارت «گل پونهها نامهربانی آتشم زد، آتشم زد» و بعد «بیهمزبانی آتشم زد» مثل فریادی خاموش در سینه عاشق است که نمیتواند دردش را فریاد بزند. این تضاد بین زیبایی طبیعت (گل پونههای وحشی) و ویرانی درونی عاشق، یکی از نقاط قوت شعر و اجرا به حساب میآید و باعث شده این قطعه به یکی از نمادهای موسیقی سنتی-احساسی ایرانی تبدیل شود.
ایرج بسطامی با آن تحریرهای خاص و نفسهای عمیقش، این ترانه را به سطحی فراتر از یک تصنیف معمولی برده؛ طوری که امروز بعد از گذشت سالها از درگذشت زودهنگامش (1382)، هنوز هم «گل پونهها» جزو آهنگهایی است که در لحظههای دلتنگی و شکست عشقی ایرانیها پلی میشود. این اثر نه فقط یک آهنگ، بلکه یک تجربه عاطفی عمیق است که هر بار شنیده میشود، انگار دوباره قلب را میسوزاند و همزمان آرامش تلخی به روح میدهد. روحش شاد و یادش گرامی.
