به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، در این ویدئوی صمیمی، پروفسور داریوش فرهود، پدر علم ژنتیک ایران، خاطرهای ماندگار از سال 1338 و بازگشتش به ایران را روایت میکند. ایشان تعریف میکنند که پس از دو سال تحصیل در آلمان، با ماشین و از طریق مرز بازرگان وارد خاک ایران شدند و به محض دیدن کوههای وطن، چنان منقلب شدند که از همراهشان خواستند ماشین را متوقف کند تا صورت خود را به خاک میهن بمالند. دکتر فرهود با استناد به حدیث «حُبُّ الوَطَنِ مِنَ الایمان»، مهاجرت نخبگان و تحصیلکردگان را یک فاجعه و «هویتزدایی» مینامند و تأکید میکنند که انسان باید در خانه و مملکت خودش، با هر سختی که هست، بماند و خدمت کند. ایشان یادآور میشوند که این درس بزرگ را هم از پدرشان و هم از تجربه زندگی در آلمان آموختهاند که چگونه مردم آنجا در میهن خود ماندند و آن را ساختند.
این سخنان نشان میدهد که پروفسور فرهود، وطنپرستی را نه یک شعار، بلکه یک ریشه عمیق هویتی و اخلاقی میداند. ایشان با پیوند زدن آموزههای دینی و تجربیات علمی، بر این باور است که تخصص بدون تعهد به خاک، منجر به از دست رفتن سرمایههای معنوی یک ملت میشود. از نگاه ایشان، ماندن در وطن با وجود تمام سختیها، نوعی مجاهدت برای حفظ هویت ملی است. این ویدئو تلنگری است به جامعه علمی و نخبگان که ریشههای خود را فراموش نکنند و بدانند که پیشرفت واقعی، در گرو آبادانی خانهی پدری است؛ رویکردی که در دنیای امروز و با موج گسترده مهاجرت، بیش از هر زمان دیگری نیاز به بازخوانی دارد.
