به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، با آغاز ترم جدید دانشگاهها از دوم اسفندماه، انتظار میرفت صحن علم و دانش پس از وقایع دیماه، محلی برای تضارب آرا و نقد منصفانه باشد، اما آنچه در برخی محیطهای دانشگاهی رخ داد، فرسنگها با شأن دانشجو و دانشگاه فاصله داشت. متأسفانه شاهد بودیم که عدهای با سوءاستفاده از فضای باز سیاسی، مقدسترین سنگر نخبگان را به تسخیر الفاظ رکیک و فحاشیهای بیپردہ درآوردند. این سقوط اخلاقی نشان داد که وقتی منطق و استدلال به بنبست میرسد، برخی چارهای جز پناه بردن به رکاکت کلام و دریدن پردههای حیا نمیبینند؛ اتفاقی که بیش از هر چیز، تیشه به ریشه اعتبار جنبشهای دانشجویی زد.
در این میان، طنز تلخ ماجرا شعارهای عجیبی بود که در سال 2026 شنیده شد. در عصری که دنیا به سمت مشارکت حداکثری مردم پیش میرود، عدهای با ادعای روشنفکری، فریاد بازگشت به عصر سلطنت سر دادند. این پارادوکس مضحک که کسانی آرزوی «رعیت بودن» را جایگزین «حق تعیین سرنوشت» کنند، نشاندهنده یک خلاء فکری عمیق است. آنها که مدعی دموکراسی بودند، حالا آشکارا به سیمای جمهوریت چنگ میزنند و در آرزوی استبداد فردی، هویت مستقل خود را به حراج گذاشتهاند. این بازگشت به عقب، نه یک مطالبه سیاسی، که یک خودزنی تاریخی در پیشگاه نگاه تیزبین ملت ایران بود.
اما تلخترین فصل این نمایش زشت، زمانی رقم خورد که شعلههای کینه، دامن پرچم مقدس جمهوری اسلامی ایران را گرفت. دیدن صحنه آتش زدن پرچم توسط کسانی که خود را ایرانی مینامند، قلب هر بینندهای را به درد آورد. نکته تأملبرانگیز اینجاست که همین افراد، زمانی که پرچم قدرتهای استکباری مثل آمریکا و اسرائیل در اعتراضات به آتش کشیده میشد، ژستِ احترام به نماد ملتها را میگرفتند و رگ غیرتشان برای بیگانگان میجنبید، اما حالا در کمال وقاحت، شناسنامه و اعتبار کشور خودشان را به آتش میکشند.
ما نسلی هستیم که با زمزمههای عاشقانه «ای پرچمت ما را کفن» قد کشیدهایم. این پرچم برای ما تنها یک تکه پارچه رنگین نیست؛ این سهرنگ، یادگار خونهای پاکی است که برای وجب به وجب این خاک بر زمین ریخته شده است. کسی که پرچم کشورش را میسوزاند، در واقع در حال سوزاندن سقفی است که خود زیر آن نفس میکشد. این اقدام شنیع نه نشاندهنده قدرت، بلکه نشاندهنده اوج استیصال و بیهویتی جریانی است که برای رسیدن به مقاصد کوچک خود، حاضر است اعتبار و شرف یک ملت را قربانی کند. تاریخ هرگز فراموش نخواهد کرد که چه کسانی در روزهای سخت، به جای ایستادن پای وطن، به نماد عزت آن تعرض کردند.
