به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، در این ویدئوی تاریخی و اثرگذار، چهرهی رنجکشیده و در عین حال پرصلابت استاد محمدحسین شهریار را میبینیم که با کلاه پشمی و محاسن سپیدش، در میان انبوهی از رزمندگان و روحانیون ایستاده است. او با لحنی حماسی و لرزشی که ناشی از شور درونی است، اشعاری در وصف ایثار و شهادت میخواند؛ در حالی که دوربین لحظاتی بعد، سیل خروشان نیروهای داوطلب را با پرچمهای رنگارنگ و پیشانیبندهای یا زینب(س) و یا ابوالفضل(ع) به تصویر میکشد. فضای ورزشگاه آزادی در سال 1365 مملو از حسی آمیخته به معنویت و حماسه است که در آن، پیر و جوان برای یک هدف مشترک گرد هم آمدهاند.
این تصاویر فراتر از یک مستند جنگی، تجلیگاه پیوند ناگسستنی ادبیات فاخر ایرانی با رگ غیرت ملی است. حضور استاد شهریار، پیرمرد باصفای تبریز و عاشق دلسوخته اهلبیت، در بزرگترین تجمع نظامی تاریخ ایران، نشاندهنده این حقیقت است که او هرگز خود را تافته جدا بافته از وطن ندانست. شهریار که همیشه نبض شعرهایش برای ایران و اعتقاداتش میتپید، با حضور در این میعادگاه، به صد هزار رزمنده سپاه محمد رسولالله(ص) روحیه بخشید. تحلیل این صحنهها گویای آن است که چطور یک شاعر بلندآوازه، در حساسترین پیچ تاریخی کشورش، عصای خود را برمیدارد تا با سلاح کلمه، از کیان این مرز و بوم دفاع کند.
توجه توجه! پوشش لحظهای اخبار جنگ
