به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز،در میان گنجینهٔ بیپایان هنر آواز ایران، اجراهای استاد محمدرضا شجریان، خسروی آواز، همیشه چون نگینی درخشان میدرخشند.
یکی از زیباترین و احساسیترین این اجراها، تصنیف جاودان «سرّ عشق» بر اساس غزلی از حضرت سعدی است که با عمق احساس، تکنیک بینظیر و حال عرفانی استاد، به یکی از ماندگارترین آثار موسیقی سنتی ایران تبدیل شده است.غزل سعدی با این مطلع آغاز میشود:
«هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم / نبود بر سر آتش میسرم که نجوشم
به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم / شمایل تو بدیدم نه عقل ماند و نه هوشم»
استاد شجریان این تصنیف را در دستگاههای مختلف و اجراهای زنده متعدد خوانده، اما اجرای خاص آن با همراهی استادان بزرگ همنشین، همواره مخاطبان را به عمق عشق الهی و عرفانی سعدی میبرد. صدایی گرم، تحریرهای دقیق و بیان عمیق کلمات، این اجرا را به الگویی برای نسلهای آینده آواز ایرانی تبدیل کرده است.
این قطعه نه تنها نمادی از هنر ناب ایرانی است، بلکه یادآوری میکند که موسیقی سنتی ما همچنان زنده و تأثیرگذار است. تماشای این ویدیو، سفری کوتاه به دنیای عرفان و زیباییشناسی ایرانی است؛ جایی که عشق، شعر و آواز در هم میآمیزند و جاودانه میشوند.
