به گزارش سرویس هنر و رسانه ساعدنیوز، داریوش فرضیایی در بخشی از صحبتهای خود درباره روزهایی که غم و ناراحتی به سراغش میآید، گفت: «من هم وقتی غم سراغم میاد گریه میکنم و فقط از خدا کمک میخواهم.»
عمو پورنگ با اشاره به تجربه سالها فعالیت در عرصه هنر و شهرت، ادامه داد: «من نهایت و انتهای آنچه برای یک نفر در دنیای هنر و شهرت اتفاق میفته رو دیدهام.»
او در ادامه اما از موضوعی سخن گفت که برایش ارزشی فراتر از شهرت و محبوبیت دارد. داریوش فرضیایی گفت: «افتخارم اینه هرکس من رو میبینه، اول از همه حال مادرم رو جویا میشه.»
این صحبتهای عمو پورنگ بار دیگر نشان میدهد که با وجود سالها فعالیت و شهرت، مادر همچنان جایگاه ویژهای در زندگی او دارد و ارتباط عاطفی او با مادرش برایش یکی از ارزشمندترین بخشهای زندگی است.
داریوش فرضیایی، مجری و بازیگر محبوب ایرانی ، اول مرداد 1352 در تهران به دنیا آمد. او در خانوادهای پرجمعیت چشم به جهان گشود؛ پدری آذریزبان و اهل خلخال و مادری گیلانی داشت. همین ریشههای خانوادگی باعث شده بود که او در بسیاری از اجراهایش با صمیمیت به زبانهای ترکی و گیلکی صحبت کند و این ویژگی، رنگ و بوی خاصی به شخصیت دوستداشتنی «عمو پورنگ» ببخشد.
فرضیایی ششمین فرزند خانواده است و پنج برادر و دو خواهر دارد. با این حال، خانواده او سالها پیش داغ از دست دادن یکی از برادرانش را نیز تجربه کرده بود؛ برادری که بر اثر بیماری درگذشت و غمی بزرگ را برای خانواده به جا گذاشت.
23 تیر 1405، یکی از تلخترین روزهای زندگی داریوش فرضیایی رقم خورد؛ روزی که مادرش پس از سالها تحمل بیماری، در 90 سالگی چشم از جهان فروبست. مجری محبوب برنامههای کودک که سالها با عشق، صبوری و ازخودگذشتگی در کنار مادرش بود و بخش مهمی از زندگی خود را صرف مراقبت از او کرده بود، این بار در غم از دست دادن بزرگترین تکیهگاه زندگیاش به سوگ نشست.
به نظر شما بزرگترین سرمایه زندگی عمو پورنگ چیست؛ سالها محبوبیت مردم یا رابطه عمیقش با مادرش؟ نظرتان را در کامنتها بنویسید.
