به گزارش سرویس هنر و رسانه ساعدنیوز، پیام اصلی و جانکلام صحبتهای مونا فرجاد در این گفتگوی صمیمانه، «تسلیم در برابر حقایق زندگی و یافتن قدرت برای ادامه مسیر، حتی در اوج ویرانی» است. او به ما یادآوری میکند که رنج بخشی جداییناپذیر از هستی است و تنها راه زنده ماندن، پذیرش این درد و تلاش برای حفظ چراغ خانهای است که ستونش را از دست داده است.
مونا فرجاد در این ویدیو با صداقتی تکاندهنده از روزهایی میگوید که کانون گرم و چهارنفره خانوادهشان، ناگهان با انفجار خبر بیماری روبرو شد. او با زبانی ساده اما پر از درد، از لحظهای میگوید که قلبش دیگر توان تحمل این حجم از فشار را نداشت؛ روزهایی که مادرش از بیمارستان مرخص شده بود، اما سایه سنگین سرطان بر سر خواهرش مارال و سپس خودِ مادر، تمام دنیای آنها را تیره و تار کرد.
«خدایا چرا؟»؛ این اولین واکنشی است که هر انسانی در برابر مصیبت نشان میدهد. مونا هم از فریادهایش میگوید، از سوالهایی که از خدا میپرسید و از عدالتی که طلب میکرد. اما او به یک نقطه عطف میرسد: پذیرش. او صادقانه اعتراف میکند که در برابر عظمت رنج، هیچ «چرایی» وجود ندارد. او آموخت که در همان لحظات سخت، به جای جنگیدن با تقدیر، بگوید: «خدایا شکرت؛ درسی را که باید از این سختی بگیرم، به من بیاموز تا دوباره تکرار نشود.»
