به گزارش سرویس هنر و رسانه ساعدنیوز، شاید باورش سخت باشد، اما هنوز برخی از چهرههای ایرانی هستند که در برابر حمله آمریکا و صهیونیستها زبان در کام کشیده و سکوت کردهاند؛ سکوتی که در میان افکار عمومی بهعنوان رضایت تفسیر میشود.
این در حالی است که بسیاری از رسانهها و چهرههای جهانی نیز علیه دشمنان ایران واکنش نشان دادند، بهویژه پس از شهادت 168 دانشآموز مینابی.
شاید بهترین تعبیر، همین چند کلمهای باشد که محمدرضا زائری، روزنامهنگار، نویسنده و فعال فرهنگی و رایزن جمهوری اسلامی در الجزایر، نوشته است: «شما را گم کردهایم!»
بله، در این روزها که همه ایرانیان باید کنار هم باشند، برخی گم شدهاند. در حالی که در جریان اتفاقات دیماه، زبان از کام بیرون کشیده و تیزترین واکنشها را نشان میدادند تا از قافله عقب نمانند، اما این بار انگار باید از قافله عقب بمانند.
متن زائری به قرار زیر است:
آقایان و خانمهای محترم
ع-ف، ر-ج، پ-پ، م-ت، ر-ک، م-گ، ش-ح، م-م، ا-غ، ع-ض، د-ک، س-ص، د-ف، ع-د، ر-ر، ر-ع و چند نفر دیگر!
شما تا کنون نزد مردم عزیز بودهاید و پیش من عزیزتر، در میان مردم محبوبیت داشتهاید و برای من بیشتر، حرمتتان را نگهداشتهام و اینجا و آنجا از شما دفاع کردهام و پای دوستی و ارادت و احترام به هنر و شایستگی و جایگاهتان ایستادهام! اما متاسفانه اکنون مدتی است که شما را نمیبینم، نه من و نه میلیونها ایرانی هموطن شما، شما را در کنار خود نمییابند!
شما را گم کردهایم، خبری از شما نیست، در ایران جنگ است. اطلاع دارید؟ بیگانگان به کشورتان حمله کرده و هموطنانتان را به خاک و خون میکشند، چیزی از این جنایات دیده یا شنیدهاید؟ انتظار نداریم سلاح بردارید و جانتان را فدا کنید، حتی قرار نیست از سرمایههایتان برای جبران خسارتهای مردم بیپناه هزینه کنید!
فقط منتظریم جنایتهای وحشتناکی مثل بمباران مدرسه ابتدایی دختران را محکوم کنید و کنار این مردم بایستید! توقع زیادی است؟
دیگر جای تعارف و ملاحظه ندارد! هر کس امروز زیر پرچم ایران و کنار مردم نایستد، طرف مقابل را انتخاب کرده و در کنار ترامپ و نتانیاهو ایستاده و آدمخواران جزیره را بر مردم مظلوم ایران ترجیح داده است!
اکنون موضوع غزه و لبنان نیست که بهانهای پیدا کنید و بگویید به ما ربطی ندارد، قضیه یک اختلاف ایدئولوژیک نیست که بگویید نظرمان فرق میکند، موضوع حتی سیاستهای حکومت نیست که عذری برای سکوت باشد، مساله الان حرمت خاک ایران و اهتزاز پرچم ملی است.
انتقادها به جای خود، درد دلها و شکایتها به جای خود، اما در میانه میدان جنگ و در برابر هجوم اجنبی به خاک کشور نوبت امضای شرافت است.
در چنین بزنگاهی شرافت و نجابت آدمها - فارغ از هر موضوع سیاسی و اعتقادی- مسیر و انتخاب آنان را رقم میزند.
شما به وطن خود بدهکارید، مردم شما این بدهکاری را فراموش نخواهند کرد!
اگر امروز همچنان به سکوت خود ادامه دهید، این ننگ در کارنامه شما ثبت خواهد شد و هرگز قابل جبران نیست!
هنوز هم دیر نشده است، هنوز هم قدری فرصت دارید تا در کنار مردم و کشور خود بمانید!
