به گزارش سرویس چند رسانه ای ساعدنیوز،صبحی تابستانی در سال 2022، دهها نفر در مزرعهای در روستای بیکمارش گرد آمده بودند و بسیاری از آنها فلزیاب در دست داشتند. حدود ساعت 9 صبح، یکی از شرکتکنندگان یک سکه نقرهای را در خاک پیدا کرد. کمی بعد، فرد دیگری به مجموعهای شامل پنج یا شش سکه دیگر برخورد.
سایمون هال، هماهنگکننده حفاری، در اوت 2022 به روزنامه Stratford-upon-Avon Herald گفت: «بخشی از مزرعه را محصور کردیم و کمکم سکههای بیشتری ظاهر میشدند. هر بار که سکه تازهای پیدا میشد، افراد واقعاً از شدت هیجان میلرزیدند. همه مسحور شده بودند. چنین اتفاقی هر روز رخ نمیدهد».
اکنون، نزدیک به چهار سال بعد، پژوهشگران جزئیات تازهای درباره این گنجینه منتشر کردهاند؛ مجموعهای که احتمالاً بین سالهای 871 تا 874 میلادی دفن شده تا از دست مهاجمان وایکینگ در امان بماند. اعضای گروه Go Detecting Ltd. طی تنها یک آخرهفته 25 سکه پیدا کردند و در حفاریهای بعدی، باستانشناسان 38 سکه دیگر نیز کشف کردند. این گنجینه دومین نمونه از این نوع است که تاکنون در ووسترشر، واقع در منطقه وست میدلندز، پیدا شده است.
اداره آرشیو و باستانشناسی ووسترشر در یادداشتی نوشته است: «دفن گنجینهها معمولاً با دورههای ناامنی و بیثباتی مرتبط است. افراد دارایی خود را در زمین پنهان میکردند تا پس از رفع خطر بازگردند و آن را بردارند. اما در بسیاری از موارد، صاحب گنج هرگز بازنمیگشت. کمعمق بودن محل دفن گنجینه بیکمارش نیز دقیقاً نشاندهنده چنین تصمیم شتابزدهای است».
طبق یادداشت دیگری از همین سازمان، بیشتر این 63 سکه، سکههای نقرهای کوچکی هستند که نام بورگرد بر آنها دیده میشود؛ پادشاهی که بین حدود سالهای 852 تا 874 میلادی بر مرسیا، یکی از قدرتمندترین پادشاهیهای انگلستان در اوایل قرون وسطی، حکومت میکرد. قلمرو او منطقه بیکمارش امروزی را نیز در بر میگرفت؛ جایی که آن زمان روستایی کوچک در کنار جادهای متعلق به دوران روم بود.
دو سکه از مجموعه تازه کشفشده، سکههای فرانکی متعلق به شمال اروپا هستند. سکه دیگری نیز تقلیدی از یک سکه طلای سالیدوس است که در دوران حکومت لوئی پارسا، پسر شارلمانی، ضرب شده بود. پیشتر باستانشناسان در بریتانیا بیش از 20 نمونه مشابه پیدا کرده بودند؛ از جمله سکهای طلایی که یک جنگجوی وایکینگ آن را به گردنبند تبدیل کرده بود.
سایمون کوپلند، متخصص سکهشناسی، گفت این سکهها «در کارگاههایی در فریسیا ــ منطقهای که امروزه بخشی از هلند است ــ ساخته میشدند و نوعی ثروت قابلحمل به شمار میرفتند».
وجود سکههایی از اروپای قارهای، نظریه پژوهشگران را تقویت میکند که این گنجینه در دوره فعالیت وایکینگها در منطقه دفن شده است. در سالنامه آنگلوساکسونِ اواخر قرن نهم آمده که ارتش وایکینگها در سال 874 میلادی حملهای انجام داد و «شاه بورگرد را پس از حدود 22 سال حکومت از سرزمینش بیرون راند و تمام آن منطقه را تصرف کرد».
طبق این روایت تاریخی، بورگرد به رم گریخت و تا پایان عمر همانجا ماند. سه سال بعد نیز آلفرد کبیر، پادشاه وسکس، پذیرفت بخشی از سرزمین انگلستان امروزی را به مهاجمان وایکینگی واگذار کند که خود را حاکمان آنگلیای شرقی معرفی کرده بودند.
اگرچه ووسترشر جزو مناطقی نبود که مستقیماً زیر سلطه وایکینگها قرار گرفت و اسناد کلیسای جامع ووستر نیز اشاره مستقیمی به حملات وایکینگها در این منطقه ندارند، اما این گنجینه ممکن است نشانهای از رویدادهایی باشد که در منابع تاریخی ثبت نشدهاند. همچنین شاید دفن این سکهها تنها اقدامی احتیاطی در دوران ناامن آن زمان بوده باشد.
