به گزارش سرویس تاریخ و فرهنگ پایگاه خبری ساعدنیوز، ویدئو با یه تصویرسازی خیلی قشنگ ما رو میبره به هزاران سال پیش؛ زمانی که شاید خیلی از تمدنها اصلاً برای زنها ارزشی قائل نبودن، اما در ایران باستان روزی به اسم «سپندارمذگان» وجود داشت. این روز که 5 اسفند در تقویم کهن گرامی داشته میشد، جشنی بود برای ستایش عشق، مهربانی و صدالبته تجلیل از زنان و مادران. جالب اینجاست که این مهرورزی فقط به آدمها ختم نمیشد و ایرانیها در این روز به «زمین» هم به عنوان مادر کل طبیعت ادای احترام میکردن. مردها با دادن هدیه به همسران و مادرهاشون نشون میدادن که چقدر قدردان فداکاری اونها هستن. در واقع قرنها قبل از اینکه دنیا بخواد روزی رو به اسم عشق (مثل ولنتاین) بشناسه، ایرانیها این فرهنگ زیبا و انسانی رو داشتن و با شکوه هرچه تمامتر جشنش میگرفتن.
اما وقتی به امروز نگاه میکنیم، یه حقیقت تلخ و عجیب خودنمایی میکنه. با اینکه سپندارمذگان ریشه در خون و خاک ما داره، اما انگار ولنتاین خیلی بیشتر توی چشممون میاد. این ویدئو تلنگر خوبیه که چرا ما باید جشنی که هویت خودمونه رو فراموش کنیم و دنبال یه فرهنگ وارداتی باشیم؟ ولنتاین بد نیست، اما سپندارمذگان یه لایه عمیقتر داره؛ اونجا فقط صحبت از کادو و خرس قرمز نیست، صحبت از تقدس زن و طبیعته. به نظر میرسه ما توی هیاهوی مدرنیته، کمی با اصالتمون فاصله گرفتیم. شاید وقتش رسیده که به جای کپیبرداری صرف، برگردیم به همون ریشههایی که هزاران سال پیش، زن رو مظهر عشق و باروری میدونست و برای زمین هم ارزش قائل بود.