به گزارش سرویس مجله سلامت خانواده ساعدنیوز، فاکتور 13 (Factor XIII) که با نام «عامل تثبیتکننده فیبرین» نیز شناخته میشود، یکی از مهمترین پروتئینهای دخیل در فرایند انعقاد خون است. این فاکتور پس از فعال شدن توسط ترومبین و در حضور یون کلسیم، باعث ایجاد اتصالات عرضی میان رشتههای فیبرین میشود و به استحکام و پایداری لخته خون کمک میکند. در واقع، بدون عملکرد صحیح فاکتور 13، لخته تشکیلشده مقاومت کافی نداشته و احتمال خونریزی مجدد افزایش پیدا میکند.
کمبود مادرزادی فاکتور 13 یک بیماری نادر اما جدی است که میتواند باعث خونریزیهای طولانیمدت، خونریزی داخلی و اختلال در ترمیم زخمها شود. ایران یکی از کشورهایی است که بیشترین تعداد مبتلایان به این بیماری را دارد و در برخی مناطق، از جمله شهر خاش در استان سیستان و بلوچستان، به دلیل شیوع بالای ازدواجهای فامیلی، موارد بیشتری از این اختلال مشاهده شده است.
داروی انعقاد خون فاکتور 13 (Factor XIII) معمولا هر 4 هفته یکبار تزریق میشود. به دقت از دستورات پزشک پیروی کنید. این دارو به صورت پودر بوده و نیاز است که پیش از مصرف با محلول رقیق کننده ترکیب شود. در صورتی که این دارو را در خانه تزریق میکنید، مطمئن شوید که روش نگهداری و ترکیب صحیح دارو را به طور کامل می دانید. پیش از تزریق، دارو و محلول را به دمای اتاق برسانید. دارو را پیش از مصرف گرم نکنید.
به طور موقت فاکتور XIII از دست رفته را که خونریزی را اصلاح و یا جلوگیری میکند، جایگزین میکند.
فاکتور XIII یک آنزیم فعال شده توسط یون کلسیم، با تجزیه ترومبین از زیر واحد A برای تبدیل شدن به فاکتور فعال 13 (FXIIIa) است. باعث اتصال متقابل فیبرین در طول انعقاد میشود و برای محافظت فیزیولوژیکی لخته در برابر فیبرینولیز ضروری است.
نیمه عمر: 6.6 روز
حجم توزیع: 51.1 میلی لیتر بر کیلوگرم
زمان پیک پلاسما: 1.7 ساعت
کلیرنس: 0.25mL/hr/kg
این دارو با قسمتی از خون انسان ساخته شده است و ممکن است حاوی ویروس و یا سایر عوامل عفونی باشد. با وجود اینکه خون و پلاسمای اهدایی برای کاهش خطر احتمالی ابتلا به انواع عفونت ها، تحت آزمایش و درمان قرار میگیرد اما همچنان احتمال اندکی برای انتقال بیماری وجود دارد. از این رو، در مورد مزایا و معایب مصرف این دارو با پزشک مشورت کنید.
