به گزارش سرویس مجله خانواده پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز،شاید بتوان گفت یکی از آشناترین سناریوهای خانواده های دارای فرزند، مرتکب شدن رفتار غلط توسط کودکان و استفاده والدین از این موقعیت برای تربیت کردن آن ها است. هر خانواده، شیوه تربیتی خود را برای برخورد با این موقعیت دارد. بعضی از والدین با تنبیه بدنی، سعی در تصحیح رفتار نادرست فرزندان خود دارند. بعضی با پرخاشگری و فریاد زدن و عده ای دیگر با تنبیه هایی هم چون حبس در اتاق تاریک، حذف وعده های غذایی یا خوراکی های مورد علاقه، ممنوع کردن بازی یا جمع آوری وسایل بازی و سرگرمی از اتاق کودک و مواردی از این قبیل فرزندان خود را تربیت می کنند.
بر کسی پوشیده نیست که چگونگی تربیت فرزند در کودکی می تواند دورنمای زندگی بزرگسالی را تا حدی نشان داده و پایه های شخصیتی او را معین سازد. برای مثال کودکی که از ابتدای طفولیت تمام مایحتاج و نیازهای شخصی و غیرشخصی وی به صورت کامل و افراطی تأمین شده باشد، نباید انتظار این را داشت که در بزرگسالی به تنهایی از پس مشکلات بسیار بزرگ بربیاید. برداشت هر کسی از تشویق و تنبیه در کودکان متفاوت است و هر شخصی شیوه خود را درست و برتر می داند. اگر بخواهیم تنبیه و تشویق در کودکان را تعریف کنیم، می توان این گونه نگاشت که تشویق صرفاً عمل، حرف یا اشاره ای مثبت، خوشایند و لذت بخش است، با این هدف که رفتار قبلی کودک، کاملاً مورد تأیید و شایسته است. تنبیه نیز عمل، حرف یا اعمال نشانه ای است ناخوشایند و نامطلوب، با این هدف که به کودک بفهماند رفتارش به هیچ عنوان مورد تأیید و سزاوار نیست.
واقعیت این است در میان انبوه تنبیهات و تشویقات، تنها بخشی از آنها مورد قبول بوده و دارای پشتوانه منطقی و روانی درست است. ذکر این نکته ضروری است که تنبیهات غیراصولی اثرات مخربی را در پی خواهد داشت و در بعضی موارد تا بزرگسالی ادامه پیدا کرده و تا حدی غیر قابل تغییر است.
همانطور که همه ما میدانیم در هر خانه ای یک سری اصول و قوانینی کلی حاکم است که مورد توافق پدر و مادر می باشد و اگر کودکان از انجام آن قوانین سر باز زنند یا در انجام آن دچار افراط یا تفریط شوند، مورد خشم والدین قرار می گیرند.
تنبیه کلامی شکل ویژهای از تنبیه است، به طوری که والدین با گفتن کلامی مثل« از رفتار تو ناراحت شدم» یا «عملی که انجام دادی من را عصبی کرد» و در کنار آن اخمی کنند یا موقتا ارتباط صمیمی و عاطفی خود را با کودک کمرنگ تر کنند، کودک متوجه خطا و اشتباه خود می شود و از انجام دوباره آن به شدت خود داری میکند زیرا هدف از تنبیه کردن مورد سرزنش قرار دادن رفتار کودک است نه شخصیت او.
روش دیگری که با آن میتوانیم کودک خود را تنبیه کنیم محروم کردن کودکان از یک سری امتیازاتی که کودک بسیار به آن علاقه دارد، مثل: ( تماشای تلویزیون، رفتن به خانه دوستان، خرید وسایل و خوراکی هایی که کودک به آن علاقه دارد) ولی والدین باید توجه کنند که این محرومیت کودکان نیز بسته به نوع خطایی که انجام می دهند درجه بندی خاصی دارد و همچنین در انجام تنبیه خود باید محکم و با ثبات باشند و بخاطر گریه و ناراحتی کودک تنبیه را لغو نکنند، زیرا این امر اقتدار آنان را زیر سوال می برد.
تنبیه کلامی برای کودکان زیر دو سال که قادر به درک رفتار خوب از بد را نیستند باید به صورتی باشد که اگر کودک کار خطایی انجام داد با شنیدن کلمه « نه» قطعی از سوی والدین، از انجام آن عمل دست کشیده و دوباره آن را تکرار نکنند و هنگامی که کودک کمی بزرگتر شد علت این امر و نهی را باید به او کامل توضیح داد تا مفهوم درستی و نادرستی برای کودک کاملا روشن شود.
والدین باید با حفظ مهربانی برای کودکان حد و مرز هایی تعیین کنند، تا کودک آنچه را که انجام می دهد درونی کند و در مقابل راهنمایی و نصیحت های والدین از خود مقاومت نشان ندهد.
