به گزارش سرویس چندرسانهای پایگاه خبری ساعدنیوز، سیزدهم اسفندماه 1404، بار دیگر شاهد تجمع هزاران نفر از دلسوختگانی بود که در تداوم عزاداریهای شبانه خود، خیابانهای منتهی به منصور را قرق کرده بودند. مردم آذربایجان که هنوز داغ سنگین شهادت رهبر مظلوم خود را باور نکردهاند، با حضور مداوم در میدان، ثابت کردند که این سوگ ملی، زخمی نیست که به زودی التیام یابد و هر شبِ این میدان، به شبِ وداعی دوباره تبدیل شده است.
در میانههای این شبهای ماتمزده، صدای لرزان مداحان که از غربت بیت رهبری در لحظهی هجوم موشکهای استکبار میخواندند، ضجههای جانکاه عزاداران را به هوا بلند میکرد. میدان شهید بهشتی شاهد دستههایی بود که با پای برهنه و گل بر سر ریخته، در میانه سرمای استخوانسوز اسفند، گرمای عشق خود را به رخ جهانیان میکشیدند. این استمرار در عزاداری، پیامی صریح از سوی تبریزیها به عاملان این جنایت تروریستی داشت؛ اینکه خونِ پاک رهبر شهید، در رگهای این امت جوششی ابدی ایجاد کرده و هر شبِ عزای آنها، تمرینی برای انتقامی سخت و پشیمانکننده است که در مشتهای گرهکردهشان موج میزند.
حضور مستمر اقشار مختلف، از پیرغلامان اهلبیت تا جوانان کفنپوش، میدان شهید بهشتی را به سنگر مقاومت و وفاداری تبدیل کرده است. در این چند شب، دعاها و استغاثههای مردم برای نصرت اسلام، با شعارهای کوبنده علیه محور شرارت صهیونیستی-آمریکایی در هم آمیخته و فضایی معنوی و در عین حال حماسی پدید آورده است. تبریزیهای غیور با برافروختن شمع به یاد مظلومیت رهبر خود و همخوانی سرودهای انقلابی در دل شب، نشان دادند که آرمانهای امام خامنهای با ترور و موشک از بین نخواهد رفت، بلکه هر شب از این سوگ خونین، بیعتی دوباره برای پیمودن راهی است که اکنون با خون رهبری رنگین شده است.
2 هفته پیش