به گزارش سرویس چندرسانهای پایگاه خبری ساعدنیوز، وقتی کودکان تاجیکستان، آن هم در یک روستای دورافتاده و کنار رودخانهای خروشان، با تمام وجود مشتهای کوچکشان را به هوا پرتاب میکنند و فریاد «ایران به پیش، ایران موستحکم» سر میدهند، انگار تمام تاریخ مشترک ما، زبان پارسی، فرهنگ و هویت آریایی یکجا فریاد زده است. روزبه عالمداری، روزنامهنگار و مدیر مسئول پایگاه خبری جماران، این ویدیو را منتشر کرد و نوشت: «این شعارها و مشتهای محکم خیلی قوی بود، خیلی روحیهبخش بود، خیلی «ایرانی» بود.
کاش یکی از موشکها به این بچهها تقدیم شود.» این کودکان با لباسهای ساده، دوچرخههای خاکی و لبخندهای معصومانهشان، چیزی را نشان دادند که گاهی در دل شهرهای بزرگ خودمان هم کمرنگ شده: عشق خالص و بیادعا به ایران. آنها نه فقط شعار میدهند، بلکه با تمام وجود باور دارند که ایران «موستحکم» است. این ویدیو دقیقاً همان چیزی است که در این روزها به آن نیاز داریم؛ یادآوری که پیوند ما با تاجیکستان فقط کاغذ و مرز نیست، ریشه در خون و فرهنگ و یک زبان مشترک دارد. بچههایی که حتی در دورترین نقطه آسیای مرکزی، با شنیدن نام ایران مشتشان را گره میکنند و چشمشان برق میزند. این همان «ایرانی بودن» است که عالمداری از آن حرف زد؛ ایرانی بودن بدون ادعا، بدون سیاست، فقط با قلب. و همین قلب کوچکها، بزرگترین موشک روحیه برای همه ماست.
