به گزارش سرویس چندرسانهای پایگاه خبری تحلیلی ساعدنیوز، وقتی صحبت از صدایی میشود که مرز میان زمین و آسمان را کمرنگ میکند، نام غلامحسین بنان بیدرنگ در ذهن تداعی میشود؛ هنرمندی که با طنین باریتونِ گرم و مخملیاش، فصل تازهای در موسیقی دستگاهی ایران گشود.
بنان (10 اردیبهشت 1290 – 8 اسفند 1364) از سال 1306 تا 1347 حضوری مؤثر و جریانساز در عرصه موسیقی داشت؛ هنرمندی تحصیلکرده و آشنا با خط بینالمللی موسیقی (نُت) که عضویت در شورای موسیقی رادیو، تدریس آواز در هنرستان موسیقی تهران و نقشآفرینی در پایهگذاری انجمن موسیقی ایران، بخشی از کارنامه درخشان اوست.
بنان، که از نوادگان محمدشاه قاجار بود، نجابت خانوادگی را با ظرافت هنری درآمیخت و سبکی پدید آورد که هنوز پس از دههها، معیار سنجش آواز کلاسیک ایرانی است.
متن شعر:
تا بهار دلنشین آمده سوی چمن
ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن
چون نسیم نو بهار بر آشیانم کن گذر
تا که گلباران شود کلبه ویران من
•━─────━❪ʚĭɞ❫━─────━•
تا بهار زندگی آمد بیا آرام جان
تا نسیم از سوی گل آمد بیا دامن کشان
چون سپندم بر سر آتش نشان بنشین دمی
چون سرشکم در کنار بنشین نشان سوز نهان
•━─────━❪ʚĭɞ❫━─────━•
تا بهار دلنشین آمده سوی چمن
ای بهار آرزو بر سرم سایه فکن
چون نسیم نو بهار بر آشیانم کن گذر
تا که گلباران شود کلبه ویران من
•━─────━❪ʚĭɞ❫━─────━•
باز آ ببین در حیرتم بشکن سکوت خلوتم
چون لاله تنها ببین بر چهره داغ حسرتم
ای روی تو آیینه ام عشقت غم دیرینه ام
باز آ چو گل در این بهار سر را بنه بر سینه ام
