گروه سرگرمی ساعدنیوز، غزل شماره 422 دیوان حافظ شیرازی، یکی از زیباترین و دلنشین‌ترین غزل‌های عارفانه و عاشقانه‌ای است که در آن لسان‌الغیب با استعاری‌ترین تعابیر، جلوه‌های زیبایی یار و اشتیاق وصف‌ناپذیر عاشق را به تصویر کشیده است. این غزل به دلیل لحن دلجویانه، مضمون طنازانه و اشارات لطیف به عواطف انسانی، همواره یکی از محبوب‌ترین گزینه‌ها برای فال حافظ در میان فارسی‌زبانان بوده است؛ فالی که آمدن آن نویدبخش پایان سختی‌ها، شفقت و مهربانی از جانب معشوق یا فرد مورد نظر، و گشایش در کارهاست.
ای که با سلسله زلف دراز آمده‌ای
فرصتت باد که دیوانه نواز آمده‌ای
ساعتی ناز مفرما و بگردان عادت
چون به پرسیدن ارباب نیاز آمده‌ای
پیش بالای تو میرم چه به صلح و چه به جنگ
چون به هر حال برازنده ناز آمده‌ای
آب و آتش به هم آمیخته‌ای از لب لعل
چشم بد دور که بس شعبده بازآمده‌ای
آفرین بر دل نرم تو که از بهر ثواب
کشته غمزه خود را به نماز آمده‌ای
زهد من با تو چه سنجد که به یغمای دلم
مست و آشفته به خلوتگه راز آمده‌ای
گفت حافظ دگرت خرقه شراب آلوده‌ست
مگر از مذهب این طایفه بازآمده‌ای
این فال نشان‌دهنده آن است که پس از دوره‌ای رنج، انتظار یا بی‌مهری، اکنون بخت به شما روی آورده و نشانه‌های لطف و توجه از سوی کسی که مدت‌ها منتظر نگاهش بوده‌اید، آشکار شده است. اگر در رابطه با مسئله‌ای دچار تردید، دل‌تنگی یا قهر هستید، بدانید که شرایط به نفع شما تغییر خواهد کرد و طالع شما با مهربانی و التیام همراه است. حافظ در این غزل به شما یادآور می‌شود که زهد خشک و نگرانی‌های مادی را کنار بگذارید؛ چرا که تسلیم شدن در برابر زیبایی عشق و پذیرش تقدیر، راه نجات و آرامش درون است. پس با دلی امیدوار و قلبی مطمئن به آینده بنگرید، زیرا گره‌های کور عاطفی یا کاری شما به زودی به دست فردی گشاده‌دست و مهربان باز خواهد شد.
