به گزارش سرویس سبک زندگی ساعدنیوز، بر اساس گزارش «انجمن ملی روانشناسان مدرسه آمریکا» (NASP)، قلدری و زورگویی (Bullying) در مدارس ابتدایی، اغلب فیزیکی نیست، بلکه به صورت کلامی (مسخره کردن، اسم گذاشتن و طرد کردن) بروز می‌کند. روانشناسان هشدار می‌دهند که توصیه به «نادیده گرفتن»، بدترین استراتژی ممکن است؛ زیرا قلدرها از سکوت و انفعال قربانی تغذیه می‌کنند و نادیده گرفتن، تنها به آن‌ها چراغ سبز نشان می‌دهد که این کودک هدفی آسان و بی‌خطر است.
از سوی دیگر، تشویق کودک به «درگیری فیزیکی»، او را در معرض آسیب‌های بیشتر و تنبیه از سوی اولیای مدرسه قرار می‌دهد. متخصصان معتقدند دفاع از خود، یک مهارت کاملاً آموختنی است که باید در محیط امن خانه تمرین شود. در چهاردهمین روز از پرونده ویژه چالش‌های مادران، به سراغ 4 راهکار علمی و شگفت‌انگیز رفته‌ایم تا بچه‌های مظلوم و خجالتی را در برابر قلدری‌های مدرسه ضدگلوله کنیم.
4 ترفند طلایی برای آموزش دفاع از حق و مقابله با قلدری در مدرسه:
1. استراتژی «پاسخ‌های کوتاه و یخی» (خلع سلاحِ قلدر) قلدرها به دنبال تماشای واکنش احساسی (گریه، عصبانیت یا ترس) هستند. اگر کودک شما بغض کند یا داد بزند، قلدر به هدفش رسیده است. به فرزندتان چند جمله کوتاه، خنثی و کوبنده (بدون فحاشی) یاد بدهید و از او بخواهید آن‌ها را با لحنی کاملاً بی‌تفاوت (یخی) ادا کند. جملاتی مثل: «که چی؟»، «نظر تو برام اصلا مهم نیست!»، یا «خب، باشه!». وقتی یک همکلاسی به کودک شما می‌گوید «چقدر کیفت زشته!» و فرزندتان به جای گریه کردن، شانه‌هایش را بالا می‌اندازد و با خونسردی می‌گوید «مهم اینه که خودم دوستش دارم، نظر تو برام مهم نیست» و بلافاصله دور می‌شود، قلدر تمام قدرتش را از دست می‌دهد.
2. تمرین «زبان بدنِ قدرتمند» (بازیِ سوپرمن در خانه) 80 درصدِ دفاع از خود، کلامی نیست؛ بلکه به زبان بدن برمی‌گردد. بچه‌هایی که سرشان را پایین می‌اندازند، شانه‌هایشان افتاده است و از تماس چشمی فرار می‌کنند، سیگنالِ «من قربانی خوبی هستم» را به قلدرها مخابره می‌کنند. در خانه بازی «سوپرمن» راه بیندازید. به او یاد بدهید وقتی کسی می‌خواهد وسیله‌اش را به زور بگیرد، باید صاف بایستد، شانه‌هایش را عقب بدهد، مستقیم در چشم طرف مقابل نگاه کند و با صدایی محکم (نه جیغ) بگوید: «وسایل من رو پس بده!». این تمرینِ تماس چشمی، سپر محافظتی قدرتمندی در مدرسه برای او می‌سازد.
3. قانون «شبکه امن» (جلوگیری از انزوا) قلدرها در حیاط مدرسه مثل شکارچی عمل می‌کنند؛ آن‌ها هرگز به بچه‌هایی که در یک گروه هستند حمله نمی‌کنند، بلکه همیشه دانش‌آموزانی را هدف قرار می‌دهند که تنها در گوشه‌ای ایستاده‌اند. به فرزندتان آموزش دهید که زنگ‌های تفریح را در قالب سیستم «یارِ همراه» (Buddy System) بگذراند. به او بگویید: «همیشه سعی کن حداقل با یک یا دو نفر از همکلاسی‌هایت راه بروی یا کنارشان لقمه‌ات را بخوری.» حضور در جمع، حتی اگر جمعی بسیار کوچک و ساکت باشد، احتمال زورگویی و مسخره شدن را به شدت کاهش می‌دهد.
4. تکنیک «گزارش‌دهی هوشمندانه» (تفاوت چغلی کردن و کمک خواستن) بسیاری از بچه‌های مظلوم از ترس اینکه برچسب «خبرچین» یا «چغلی‌کن» بخورند، آزار و اذیت‌ها را به معلم نمی‌گویند. شما باید تفاوت این دو را برای او روشن کنید. به او بگویید: «خبرچینی یعنی تو برای اینکه کسی را توی دردسر بیندازی، اشتباه کوچک او را به معلم بگویی (مثلاً فلانی زیر میز آدامس می‌خورد). اما گزارش دادن یعنی تو برای محافظت از خودت یا یک شخص دیگر، از یک بزرگتر کمک می‌خواهی (مثلاً فلانی هر روز لقمه من را به زور می‌گیرد).» به او اطمینان دهید که گزارش دادنِ زورگویی، نشانه شجاعت است، نه ضعف.
شما وقتی متوجه شدید کسی در مدرسه فرزندتان را مسخره کرده یا حقش را خورده، اولین واکنشی که نشان دادید چه بود؟ آیا شما هم از آن دسته مادرانی هستید که فردای آن روز راهی مدرسه می‌شوید تا با دانش‌آموز قلدر برخورد کنید، یا سعی می‌کنید مهارت دفاع را به فرزندتان بیاموزید؟ تجربیات و دغدغه‌های خود را در بخش نظرات همین خبر با ما به اشتراک بگذارید تا فردا یک راهکار جدید را با هم مرور کنیم.بر اساس گزارش «انجمن ملی روانشناسان مدرسه آمریکا» (NASP)، قلدری و زورگویی (Bullying) در مدارس ابتدایی، اغلب فیزیکی نیست، بلکه به صورت کلامی (مسخره کردن، اسم گذاشتن و طرد کردن) بروز می‌کند. روانشناسان هشدار می‌دهند که توصیه به «نادیده گرفتن»، بدترین استراتژی ممکن است؛ زیرا قلدرها از سکوت و انفعال قربانی تغذیه می‌کنند و نادیده گرفتن، تنها به آن‌ها چراغ سبز نشان می‌دهد که این کودک هدفی آسان و بی‌خطر است.
از سوی دیگر، تشویق کودک به «درگیری فیزیکی»، او را در معرض آسیب‌های بیشتر و تنبیه از سوی اولیای مدرسه قرار می‌دهد. متخصصان معتقدند دفاع از خود، یک مهارت کاملاً آموختنی است که باید در محیط امن خانه تمرین شود. در چهاردهمین روز از پرونده ویژه چالش‌های مادران، به سراغ 4 راهکار علمی و شگفت‌انگیز رفته‌ایم تا بچه‌های مظلوم و خجالتی را در برابر قلدری‌های مدرسه ضدگلوله کنیم.
قلدرها به دنبال تماشای واکنش احساسی (گریه، عصبانیت یا ترس) هستند. اگر کودک شما بغض کند یا داد بزند، قلدر به هدفش رسیده است. به فرزندتان چند جمله کوتاه، خنثی و کوبنده (بدون فحاشی) یاد بدهید و از او بخواهید آن‌ها را با لحنی کاملاً بی‌تفاوت (یخی) ادا کند. جملاتی مثل: «که چی؟»، «نظر تو برام اصلا مهم نیست!»، یا «خب، باشه!». وقتی یک همکلاسی به کودک شما می‌گوید «چقدر کیفت زشته!» و فرزندتان به جای گریه کردن، شانه‌هایش را بالا می‌اندازد و با خونسردی می‌گوید «مهم اینه که خودم دوستش دارم، نظر تو برام مهم نیست» و بلافاصله دور می‌شود، قلدر تمام قدرتش را از دست می‌دهد.
80 درصدِ دفاع از خود، کلامی نیست؛ بلکه به زبان بدن برمی‌گردد. بچه‌هایی که سرشان را پایین می‌اندازند، شانه‌هایشان افتاده است و از تماس چشمی فرار می‌کنند، سیگنالِ «من قربانی خوبی هستم» را به قلدرها مخابره می‌کنند. در خانه بازی «سوپرمن» راه بیندازید. به او یاد بدهید وقتی کسی می‌خواهد وسیله‌اش را به زور بگیرد، باید صاف بایستد، شانه‌هایش را عقب بدهد، مستقیم در چشم طرف مقابل نگاه کند و با صدایی محکم (نه جیغ) بگوید: «وسایل من رو پس بده!». این تمرینِ تماس چشمی، سپر محافظتی قدرتمندی در مدرسه برای او می‌سازد.
قلدرها در حیاط مدرسه مثل شکارچی عمل می‌کنند؛ آن‌ها هرگز به بچه‌هایی که در یک گروه هستند حمله نمی‌کنند، بلکه همیشه دانش‌آموزانی را هدف قرار می‌دهند که تنها در گوشه‌ای ایستاده‌اند. به فرزندتان آموزش دهید که زنگ‌های تفریح را در قالب سیستم «یارِ همراه» (Buddy System) بگذراند. به او بگویید: «همیشه سعی کن حداقل با یک یا دو نفر از همکلاسی‌هایت راه بروی یا کنارشان لقمه‌ات را بخوری.» حضور در جمع، حتی اگر جمعی بسیار کوچک و ساکت باشد، احتمال زورگویی و مسخره شدن را به شدت کاهش می‌دهد.
بسیاری از بچه‌های مظلوم از ترس اینکه برچسب «خبرچین» یا «چغلی‌کن» بخورند، آزار و اذیت‌ها را به معلم نمی‌گویند. شما باید تفاوت این دو را برای او روشن کنید. به او بگویید: «خبرچینی یعنی تو برای اینکه کسی را توی دردسر بیندازی، اشتباه کوچک او را به معلم بگویی (مثلاً فلانی زیر میز آدامس می‌خورد). اما گزارش دادن یعنی تو برای محافظت از خودت یا یک شخص دیگر، از یک بزرگتر کمک می‌خواهی (مثلاً فلانی هر روز لقمه من را به زور می‌گیرد).» به او اطمینان دهید که گزارش دادنِ زورگویی، نشانه شجاعت است، نه ضعف.
شما وقتی متوجه شدید کسی در مدرسه فرزندتان را مسخره کرده یا حقش را خورده، اولین واکنشی که نشان دادید چه بود؟ آیا شما هم از آن دسته مادرانی هستید که فردای آن روز راهی مدرسه می‌شوید تا با دانش‌آموز قلدر برخورد کنید، یا سعی می‌کنید مهارت دفاع را به فرزندتان بیاموزید؟
