به گزارش سرویس سیاست پایگاه خبری ساعدنیوز، به نقل از فارس،شکل گیری برخی اعتراضات اخیر ابتدا از سوی بازار و کسبه با هدف مشخص و به طور مسالمت آمیز شروع شد. اما با وقوع اغتشاشات این هدف به حاشیه رفت و حتی شاهد حمله به مغازهها و فروشگاهها و تخریب اموال آنان در سطح برخی شهرها بودیم. به طور مثال در ابتدا تصاویری منتشر شد که برخی افراد به یک مغازه حمله کرده و با تخریب اموال یکی از کسبه به زور از او میخواهند که مغازه خود را ببندد و اعتصاب کند. همچنین در یکی از شهرها برخی افراد با نقاب و صورتهای پوشیده به یک فروشگاه مواد غذایی حمله و اقلام خوراکی از جمله برنج را به کف خیابان ریخته و آن را لگد مال کردند.
این موارد قطعا مورد نظر کسبه و بازاریان نبوده و نیست؛ اعتراض زمان خود را دارد و با هدف شنیده شده مشکل و برطرف کردن آن صورت میپذیرد اما دنبالهدار شدن ان و به خشونت کشیدن اعتراضات قطعا به بازاریان که به دنبال امنیت و ثبات اقتصادی هستند، ضرر و زیان وارد میکند. موضوعی که بازاریان به آن اشراف داشته و در چند روز گذشته با نصب بنر و پلاکاردهای مختلف به ان اشاره کردهاند و افراد آشوبگر را از جمعهای خود بیرون راندهاند.
در روزهای اخیر گزارشها و شواهد میدانی نشان میدهد که برخی آشوبگران با حمله به مغازهها و تهدید کسبه، آنان را وادار به تعطیلی واحدهای صنفی کردهاند؛ اقدامی که نهتنها هیچ نسبتی با «اعتراض» ندارد، بلکه آشکارا تلاشی برای فلجکردن زندگی روزمره مردم و ایجاد ناامنی در فضای کسبوکار است. بازاریان و اصناف، اگرچه مانند دیگر اقشار جامعه ممکن است مطالبات و اعتراضاتی داشته باشند، اما تجربه تاریخی بازار نشان میدهد که اعتراض صنفی هدفمند، محدود و زماندار است.اعتراض، نهایتاً در چند روز بروز میکند تا صدای مطالبه شنیده شود و پس از آن، با وعده اصلاح و پیگیری از سوی دولت و مسئولان، فروکش میکند تا چرخه طبیعی زندگی، تجارت و معیشت از حرکت نایستد. بازار بیش از هر نهاد دیگری به ثبات، امنیت و پیشبینیپذیری نیاز دارد.
آنچه امروز تحت عنوان اغتشاش رخ میدهد، در نقطه مقابل این منطق قرار دارد. آشوبگران نه بهدنبال اصلاحاند و نه شنیدهشدن مطالبات؛ بلکه هدف آنها تداوم ناامنی، تعمیق مشکلات، تخریب عمومی و افزایش فشار بر مردم است. ادامه این وضعیت، نخستین ضربه را به همان بازاریان و تجاری میزند که اعتراض داشتند اما اکنون خواهان بازگشت به کار و ادامه فعالیت اقتصادی خود هستند.
تداوم اغتشاشات، به معنای فرسایش سرمایه اجتماعی و اقتصادی کشور است؛ مسیری که در نهایت نه به بهبود اوضاع، بلکه به تشدید مشکلات معیشتی میانجامد. تفکیک روشن میان «اعتراض مسئولانه» و «اغتشاش سازمانیافته» ضرورتی است که هم به نفع مردم است و هم به سود بازاری که حیاتش با آرامش و امنیت گره خورده است.بر همین اساس اغتشاشات مانع کسب و کار مردم شده و اغتشاشگران به دنبال ناامنی و ادامه و عمیق شدن مشکلات هستند و دنبال اصلاح نیستند. با ادامه اغتشاشات بیش از همه بازاریان و تجار ضرر میکنند که اعتراض داشتند.حتی ضدانقلاب نیز که عامل و حامی اغتشاشات است، خود به ضرر کسبه و اینکه در این شرایط امکان کسب و کار طبیعی خود را نداشته و با وجود این شرایط کسب و کار آنها رونق نمیگیرد اعتراف کرده و سعی میکند از همین عامل نیز نارضایتی ایجاد کند.
از همینرو، تفکیک «اعتراض مسئولانه» از «اغتشاش سازمانیافته» یک ضرورت اجتماعی و اقتصادی است. اعتراض، ابزاری برای اصلاح است؛ محدود، هدفمند و در نهایت در خدمت بازگشت آرامش. اما اغتشاش، ابزاری برای تخریب است؛ بیهدف، فرسایشی و در نهایت علیه منافع همان مردمی که ادعا میشود برای آنها انجام میگیرد. تجربه بازار نشان داده که هرگاه امنیت و ثبات از بین برود، نخستین قربانی آن، کسب و کار بازاریان و کسبه است؛ حقیقتی که نباید در هیاهوی آشوب نادیده گرفته شود.
