به گزارش سرویس سیاسی پایگاه خبری ساعدنیوز به نقل از شبکه الجزیره، بدر البوسعیدی وزیر امورخارجه عمان اعلام کرد: خوشحالم که تأیید کنم که مذاکرات آمریکا و ایران پنجشنبه آینده در ژنو برگزار خواهد شد.
صحبت های البوسعیدی ساعتی پس از آن بیان می شود که سید عباس عراقچی وزیر امور خارجه ایران در گفتوگو با شبکه تلویزیونی سی بی اس نیوز گفت که انتظار دارد روز پنجشنبه در ژنو با استیو ویتکاف، فرستاده آمریکا مذاکراتی داشته باشد.
دور نخست مذاکرات غیرمستقیم تهران - واشنگتن پس از جنگ 12 روزه، جمعه 17 بهمن 1404 (6 فوریه 2026) در مسقط برگزار شد و در جریان گفت وگوها، هیاتهای مذاکره کننده ایران و آمریکا مجموعهای از نظرات، ملاحظهها و رویکردها را از طریق بدر البوسعیدی وزیر خارجه عمان به یکدیگر منتقل کرده بودند.
دور دوم مذاکرات هستهای میان ایران و ایالات متحده نیز روز سهشنبه 28 بهمن 1404 (17 فوریه 2026) در شهر ژنو سوئیس برگزار شد و پس از حدود سه ساعت و 30 دقیقه رایزنیهای فشرده دیپلماتیک، پایان یافت.
این دور از مذاکرات مانند دورههای قبل بهصورت غیرمستقیم و با میانجیگری سلطنت عمان برگزار شد و سید عباس عراقچی وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی ایران ریاست هیات مذاکرهکننده ایران را برعهده داشت و استیو ویتکاف نماینده ویژه و جرد کوشنر داماد رئیس جمهوری آمریکا ریاست هیات آمریکایی را برعهده داشتند.
با نگاهی به سیر تحولات دیپلماتیک در هفتههای اخیر، میتوان دریافت که پس از یک دوره تنش، اکنون فضای بین ایران و آمریکا از فاز تقابل سخت وارد مرحلهای از رایزنیهای استراتژیک شده است. این تغییر وضعیت که بسیاری از تحلیلگران آن را عقبنشینی موقت از لبه پرتگاه جنگ توصیف میکنند، محصول میانجیگریهای فعال منطقهای و تمایل طرفین برای آزمودن مسیرهای کمهزینهتر است. اعلام صریح بدر البوسعیدی، وزیر امور خارجه عمان، مبنی بر برگزاری دور جدید مذاکرات در ژنو، مهر تأییدی بر این مدعاست که کانالهای ارتباطی میان تهران و واشنگتن، علیرغم تمامی پیچیدگیها، همچنان باز و فعال هستند.
در این میان، سخنان مسعود پزشکیان درباره دریافت سیگنالهای مثبت از روند گفتوگوها، نشاندهنده وجود یک تفاهم نانوشته برای توقف اقدامات تنشزا تا مشخص شدن نتایج میز مذاکره است. این رویکرد خوشبینانه در لایه اجرایی نیز با حضور چهرههای کلیدی نظیر سید عباس عراقچی در یک سو و استیو ویتکاف و جرد کوشنر در سوی دیگر، ابعاد جدیتری به خود گرفته است. تمرکز بر دور اول مذاکرات در مسقط و به دنبال آن نشست فشرده سه ساعت و نیمه در ژنو، حکایت از آن دارد که دیپلماسی نه به عنوان یک تشریفات، بلکه به عنوان ابزاری برای مدیریت بحران پس از جنگ 12 روزه در دستور کار قرار گرفته است.
واقعیت جاری در صحنه سیاسی نشان میدهد که اگرچه اختلافات بنیادین همچنان پابرجا هستند، اما اولویت فعلی دو طرف بر دستیابی به یک توافق موقت یا سازوکاری برای کاهش اصطکاک متمرکز شده است. حضور جرد کوشنر در کنار نماینده ویژه آمریکا، وزنه سیاسی هیئت آمریکایی را افزایش داده و نشان از اراده کاخ سفید برای رسیدن به یک نتیجه ملموس و سریع دارد. از سوی دیگر، اصرار ایران بر پیگیری حقوق خود در کنار آمادگی برای گفتگوهای مستقیم و غیرمستقیم، پنجرهای از فرصت را باز کرده است که میتواند سایه سنگین درگیری نظامی را دستکم فعلا از سر منطقه دور نگه دارد. نتیجه نشست پیشرو در ژنو، تعیینکننده این موضوع خواهد بود که آیا این آرامش نسبی، پیشدرآمدی برای یک توافق پایدار است یا تنها تنفسی کوتاه در میان یک بحران دنبالهدار محسوب میشود.
