سواستفاده ترامپ از انجیل برای دفاع از جنایات خود در ایران صدای مذهبی‌های آمریکا را درآورد/ گزارش CNN از جنگ صلیبی جدیدی که دولت ترامپ به راه انداخته...

به گزارش سرویس سیاست پایگاه خبری ساعدنیوز،‌ به نقل از سی ان ان، رؤسای‌جمهور آمریکا سال‌هاست که در زمان جنگ و برای سربازانی که راهی میدان نبرد می‌شوند، طلب برکت و تأیید الهی کرده‌اند.

اما تمایل دولت ترامپ به القای این‌که اقتدارش مورد تأیید آسمانی است، و پوشاندن جنگش در ایران با نوعی حقانیت مبتنی بر ایمان، تهدیدی است برای فرسایشِ یکی دیگر از سنت‌های دیرپای سیاسی.

پیت هگست، وزیر دفاع، نشست‌های خبری خود را با آیات کتاب مقدس آغاز می‌کند و نیروهای آمریکایی را تقریباً همچون جنگجویانی روحانی توصیف می‌کند. دونالد ترامپ تصویری ساخته‌شده با هوش مصنوعی از خود، در هیئت چهره‌ای شبیه مسیح، در شبکه‌های اجتماعی منتشر کرد. و جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، تفسیر پاپ لئو چهاردهم از الهیات را به نقد کشید؛ آن‌هم پس از آن‌که پاپ هشدار داده بود خدا کسانی را که بمب می‌اندازند، برکت نمی‌دهد.

چنین ادبیاتی، ایالات متحده را هرچه بیشتر به سوی همان تصویر «جنگ مقدس» می‌برد؛ تصویری که بسیاری از رؤسای‌جمهور پیشین از آن بیم داشتند و همین تصویر است که بسیاری از منازعات خاورمیانه را حل‌ناشدنی کرده است.

ایران مدت‌هاست که در حال اجرای اراده خداوند است و شهادت در جنگ را پاداشی الهی می‌داند. بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل، نیز جنگ کنونی را تا حدی با استناد به پوریم توضیح داد؛ عید یهودی‌ای که نجات یهودیان از توطئه‌ای برای نابودی‌شان به‌دست امپراتوری ایران، آن‌گونه که در کتاب استر روایت شده، را گرامی می‌دارد.

افزایش دین‌داری در دولت ترامپ بازتابی است از سخت‌تر شدن ایدئولوژی جمهوری‌خواهان و نفوذ نوعی قرائت رادیکال‌تر انجیلی که هم‌زمان با اوج‌گیری جنبش ماگا شکل گرفت. این روند نشان می‌دهد که مقام‌های ارشد حزب بیش از پیش مایل‌اند آموزه‌های دینی خود را برجسته کنند، حتی به بهای رنجاندن پیروان دیگر ادیان!

این موضوع شاید تا حدی به باورهای شخصی مربوط باشد. اما همچنین نوعی نمایش قدرت است؛ زیرا مقام‌های مختلف حزب در تلاش‌اند دل مسیحیان انجیلی را به‌دست آورند که پایگاه مهمی در میان حامیان رو به تضعیف ترامپ به شمار می‌رود. جیم گاث، استاد سیاست و روابط بین‌الملل در دانشگاه فورمن، گفت: «این کارشان این‌قدرها هم عجیب نیست. [اما] آن شیوه بسیار، بسیار صریح و بسیار فرقه‌گرایانه‌ای که انجام دادند، قطعاً بی‌سابقه است.»

برای بسیاری از آمریکایی‌های مذهبی، سخن گفتن از معنویت در سیاست چندان بحث‌برانگیز نیست. اما ایمان لزوماً امری حزبی نیست. برخی مؤمنان نگران‌اند که دین‌شان برای توجیه جنگ مورد سوءاستفاده قرار گرفته است. و این پرسش مطرح است که آیا جدایی‌های قانون اساسی میان دین و نهادهای دولتی رعایت می‌شود یا نه. هرچند دین برای بسیاری تسلی‌بخش است، اما ادبیات آشکارا مذهبی می‌تواند دیگران را به حاشیه براند.

رؤسای‌جمهور پیشین آمریکا معمولاً از اینکه که جنگ‌های خاورمیانه را به‌صورت مأموریت‌هایی مذهبی به تصویر بکشند پرهیز‌ می‌کردند. آن‌ها می‌خواستند مشروعیت ادعاهای دشمنانی را که از جهاد یا جنگ مقدس سخن می‌گویند، زیر سؤال ببرند و می‌دانستند که بارهای مسیحی در این زمینه می‌تواند برای متحدان مسلمان آمریکا پیچیدگی‌های سیاسی ایجاد کند. این‌گونه ادبیات همچنین می‌تواند به‌مثابه ماشه‌ای برای جذب نیرو توسط گروه‌های تروریستی عمل کند و آمریکایی‌ها را در خارج از کشور هدف قرار دهد. در نهایت، یکی از دلایل اسامه بن‌لادن برای اعلام جنگ علیه آمریکا، حضور نیروهای آمریکایی، یا «صلیبی‌ها»، در عربستان سعودی در جریان جنگ نخست خلیج فارس در سال‌های 1990 تا 1991 بود.

پس از حملات 11 سپتامبر 2001، جورج دبلیو بوش یک‌بار گاف داد و از «جنگ علیه ترور» با عنوان «جنگ صلیبی» یاد کرد. اما بعدتر گفت: «جنگ ما نه علیه یک دین است، نه علیه ایمان اسلامی.»

در مقابل، هگست بر این باور است که زبانِ سیاسیِ درست و حساس، دست و پای «جنگاوران» آمریکایی را می‌بندد. او صلیب اورشلیم، نمادی مذهبی مرتبط با جنگ‌های صلیبی، را بر سینه خود خالکوبی کرده است.

پیت هگست، جنگجوی مقدس ترامپ

هگست روشن‌ترین تجسمِ لحن مذهبی است که آمریکا با آن جنگ را به تصویر می‌کشد.

پنتاگون در بیانیه‌هایی به سی‌ان‌ان و دیگر رسانه‌ها استدلال کرده که لحن مکرر مسیحی هگست تفاوتی با دعاهای جرج واشنگتن در ولی فورج یا توزیع انجیل میان سربازان توسط رئیس‌جمهور فرانکلین روزولت در جنگ جهانی دوم ندارد.

انتقاد از هگست، صداقت ایمان او را زیر سؤال نمی‌برد. بلکه بر این نکته متمرکز است که آیا او باید این ایمان را تا این اندازه آشکار در انجام وظایفش به‌عنوان مقام عمومی به کار گیرد یا نه. وزیر دفاع غالباً از تأیید الهیِ جنگ آمریکا سخن می‌گوید. او، برای نمونه، نجات یک خلبان آمریکایی در ایران در ایام عید پاک را با رستاخیز مقایسه کرد.

ایمان و دین ذاتاً اموری مطلق‌گرا هستند. اما دیپلماسیِ لازم برای پایان دادن به جنگ‌ها باید موقتی و به اندازه کافی منعطف باشد تا به دشمنان اجازه دهد روایت‌های متفاوتی از نتیجه ارائه کنند. بسیاری از جنگ‌های خاورمیانه بر سر زمین یا منابع، به‌دلیل بُعد مذهبی‌شان تلاش‌های صلح‌جویان را ناکام گذاشته‌اند.

هگست همچنین از ایمان به شیوه‌ای استفاده می‌کند که منتقدان می‌گویند می‌تواند تضمین‌های یک جامعه واقعاً دموکراتیک، مانند مطبوعات آزاد، را تضعیف کند. او روز پنجشنبه، برای نمونه، با استناد به یک تمثیل، روزنامه‌نگارانی را که تبلیغات آمریکا درباره جنگ را نقد می‌کردند، با فریسیان مقایسه کرد؛ «نخبگان خودخوانده زمانه خود» که در «نیکویی» عیسی تردید داشتند.

هگست نخستین فرمانده نظامی نیست که کارزارهای جنگی را با زبان کتاب مقدس توصیف می‌کند. دوایت دی. آیزنهاور، ژنرال ارتش آمریکا، در دستورات خود برای روز «دی ــ D-Day» تهاجم متفقین به اروپا را «جنگ صلیبی بزرگ» خواند و خواستار «برکت خدای قادر مطلق بر این اقدام بزرگ و شریف» شد.

اما در نسل‌های بعد، ایالات متحده از نظر دینی متنوع‌تر و حتی سکولارتر شده است. گاث گفت: «فکر می‌کنم کشور به‌کلی متفاوت شده، و از یک نظر، دیدن این‌گونه زبان مذهبی که توسط مقام‌های عمومی در این مورد استفاده می‌شود، واقعاً یادآور گذشته‌ای دور و ناهماهنگ با زمانه است.»

برخی رهبران مذهبی نگران نمایشی هستند که در آن سیاستمداران حزبی، انگیزه‌های الهی را به خود نسبت می‌دهند.

ماریَن بود، اسقف اسقفی‌گری واشنگتن، روز چهارشنبه به کَسی هانت در سی‌ان‌ان گفت: «این موضوع به‌دلیل آن‌که آشکارا رئیس‌جمهور و دولت او را با اراده مفروض خداوند و حتی با سیمای خداوند پیوند می‌دهد، نگران‌کننده می‌شود.»

حسِ توجیه مذهبی شاید برای کسانی که می‌جنگند و رهبرانشان آرامش‌بخش باشد. اما بسیاری از بازیگران جنگ تصور می‌کنند خدا در کنار آن‌هاست. آبراهام لینکلن، رئیس‌جمهور آمریکا، در سخنرانی دوم تحلیف خود یادآور شد که سربازان ارتش‌های اتحادیه و کنفدراسیون «هر دو همان کتاب مقدس را می‌خوانند و به همان خدا دعا می‌کنند، و هر یک یاری او را علیه دیگری طلب می‌کند.»

کاخ سفید در برابر پاپ

دولت آن‌قدر به مسیر خود مطمئن است که حاضر است با مردی که کاتولیک‌های رومی او را جانشین سنت پطرس می‌دانند، پاپ کبیر، وارد چالش شود.

اما پاپ عقب‌نشینی نمی‌کند.

لئو روز پنجشنبه در جریان سفری به کامرون گفت: «عیسی به ما فرمود: خوشا به حال صلح‌جویان. اما وای بر کسانی که دین و نام خودِ خدا را برای منافع نظامی، اقتصادی یا سیاسی خود دست‌کاری می‌کنند و آنچه را مقدس است به تاریکی و آلودگی می‌کشند.» نکوهش او از «اربابان جنگ» می‌توانست متوجه چندین رهبر در آفریقا یا در سطح جهان باشد. اما زمینه اختلاف او با کاخ سفید روشن بود.

دعوی رئیس‌جمهور با پاپ بر سر کتاب مقدس نیست. ترامپ صرفاً برای کسی که او را نقد می‌کند هیچ ملاحظه‌ای قائل نیست، هر که می‌خواهد باشد. او روز پنجشنبه اصرار کرد که «حق دارد با پاپ مخالفت کند»، یک هفته پس از آن‌که پدر مقدس از هشدار ترامپ درباره این‌که اگر رایران با شروط او برای پایان دادن به جنگ موافقت نکند، ممکن است تمام تمدن ایران «از بین برود»، ابراز نارضایتی کرده بود.

این رویارویی میان دو آمریکاییِ بسیار برجسته جهان است که هر دو دنبال‌کنندگان عظیمی دارند. روبرت پرووستِ پیشین، متولد شیکاگو، زندگی‌ای سرشار از تقوا و ریاضت داشته است. ترامپ، میلیاردر نیویورکی، برندی ساخته که با تجمل و خودنمایی تعریف می‌شود و حتی علناً گفته تردید دارد که به بهشت برود.

ترامپ اخیراً در شبکه‌های اجتماعی نوشت: «لئو باید کارش را به‌عنوان پاپ جمع‌وجور کند، از عقل سلیم استفاده کند، دست از دل‌بستن به چپِ رادیکال بردارد و به‌جای سیاست‌مدار بودن، روی پاپِ بزرگی بودن تمرکز کند.» شاید فراموش کرده باشد که پاپ‌ها غالباً خود چهره‌هایی مهم در عرصه سیاست هستند. و ممکن است این رفتار به ضرر شانس جمهوری‌خواهان نزد بیش از 50 میلیون کاتولیک آمریکا تمام شود.

حملات دولت به پاپ در اروپا هم چندان خوشایند نیست. متئو رنتسی، نخست‌وزیر پیشین ایتالیا، به ایسا سوارس در سی‌ان‌ان اینترنشنال گفت: «امروز دو رهبر آمریکایی وجود دارند: یکی قهرمان واقعی رؤیای آمریکایی است، و آن پاپ لئو، پاپ پرووست است، نه پرزیدنت ترامپ.»

ونس مثل همیشه کوشیده است از رئیس‌جمهور دفاع نماید. معاون رئیس‌جمهور این هفته گفت «بسیار، بسیار مهم است که پاپ وقتی درباره مسائل الهیات صحبت می‌کند، دقت کند.» آمادگی ونس برای درگیری با پاپ بر سر اصول عقیدتی، بار دیگر او را به‌عنوان سیاستمداری غیرمعمول نشان داد که نزاع‌های ایدئولوژیک را به منازعات سطحی سیاسی ترجیح می‌دهد.

اما منتقدانش نوعی غرور و جاه‌طلبی می‌بینند؛ در حالی که مؤمنان کاتولیک، تعالیم عقیدتی پاپ را عموماً معصوم از خطا می‌دانند. همان‌طور که جیمس مَسا، رئیس کمیته آموزه‌های کنفرانس اسقفان کاتولیک آمریکا، در بیانیه‌ای گفت: «وقتی پاپ لئو چهاردهم به‌عنوان عالی‌ترین شبان کلیسای جهانی سخن می‌گوید، صرفاً در حال ارائه نظر درباره الهیات نیست، بلکه انجیل را موعظه می‌کند و رسالت خود را به‌عنوان جانشین مسیح انجام می‌دهد.»

این‌ها آب‌های عمیقی هستند که دولت با القای تأیید بالاترین مرجع برای جنگش در ایران وارد آن شده است. جنگ‌هایی که بر یقین اخلاقی بنا شده‌اند، می‌توانند جهت‌گیری راهبردی خود را از دست بدهند. احساس هدف الهی می‌تواند تصمیم‌گیری را مبهم کند و برای تخلفات در میدان نبرد نوعی عذر و بخشش فراهم آورد. دقیقاً به همین دلیل است که بسیاری از دولت‌های پیشین از فرستادن دین به جنگ، پا را فراتر نگذاشتند.