به گزارش سرویس ورزش ساعدنیوز ، در روزهایی که آسمان وطن، آماج حملات ناجوانمردانه دشمنان قرار گرفته و هر گوشهای از این سرزمین کهن، زخمی از تجاوز را بر پیکر خود حس میکند، ملت ایران بار دیگر حماسه ایستادگی و مقاومت را رقم میزند. این ایستادگی، تنها محدود به میدان نبرد نیست؛ بلکه در قلب هر ایرانی، از دانشجو تا کارگر و از هنرمند تا ورزشکار، جاری است. حملات وحشیانه، زیرساختها و اماکن غیرنظامی را هدف قرار داده، اما نتوانسته است اراده پولادین ملتی را بشکند که سالها تحریم و فشار را تحمل کردهاند و اکنون با صلابت در برابر بزرگترین قدرتهای جهان ایستادهاند. در این میان، جامعه ورزشی نیز از این آسیبها در امان نمانده است. اما قهرمانان این مرز و بوم، با وجود تمام سختیها، پرچم مقاومت را بالا نگه داشتهاند. الهام حسینی، سرمربی حال حاضر تیم ملی وزنهبرداری بانوان که خود روزی قهرمان آسیا بوده، حالا در دل این بحران، مسئولیت هدایت نسلی را برعهده دارد که رویای قهرمانی جهانی دارند.
گفتوگو با قهرمان سابق و مربی فعلی تیم ملی، روایتی است از زبان او؛ از آسیب دیدن کمپ تیمهای ملی در پی حملات دشمن، از به تعویق افتادن اردوها و مسابقات مهم بینالمللی و از ظلم آشکاری که در حق این ورزشکاران روا داشته شد. اما در این روایت، بیش از هر چیز، صدای غرور ملی شنیده میشود؛ حسینی با افتخار از ایستادگی مردم ایران در برابر بزرگترین قدرتهای جهان میگوید و تأکید میکند که این ملت، تا زمانی که دست در دست هم دارند، هیچ قدرتی نمیتواند آنها را از پای درآورد. این گفتوگو، روایتگر بخشی از حماسه ملتی است که در سختترین شرایط، سرش بلند است و به پیروزی نهایی ایمان دارد.
جنگ برای شما چطور شروع شد؟
جنگ که شروع شد ما در اردوی تیم ملی بودیم و با توجه به شرایطی که پیش آمد، همه بچهها مجبور شدند به خانههایشان بروند و در این مدت تمرینی هم نداشتند. به هر حال خیلی از سالنهای ورزشی تخریب شدند و این جنایت بزرگی است که دشمن رقم زد. چرا باید اماکن غیرنظامی مورد تهاجم قرار میگرفت و چرا باید زنان و کودکان هدف این حملات میشدند؟ من این جنایت بزرگ را محکوم میکنم و شهادت عزیزانمان را تسلیت میگویم و امیدوارم خون آنها پایمال نشود.
پایان جنگ را چطور میبینید؟
ما که تا به امروز پیروز میدان بودهایم و پیروزی آخر هم از آن ماست. مردم ما با مقاومتی که کردهاند، سرشان بلند است و به امید خدا و به کوری چشم دشمنان ایران تا روز آخر سرپا میماند.
گفتید تیم ملی در شروع جنگ در اردو بود. مشکلی که برای اعضای تیم پیش نیامد؟
اردوی ما در مشهد بود. اما با حملاتی که به مجموعه ورزشی آزادی شد، کمپ تیمهای ملی وزنهبرداری هم آسیب دید. فدراسیون در 3-2سال گذشته کلی هزینه کرده و کمپ را بازسازی کرده بود، اما حالا قسمتهایی از سالن آسیب دیده.
آسیبها شدید است؟
قابل ترمیم است ولی فعلا شرایط تمرینی ندارد. هم به هر حال صدمات زیاد بوده و هم بهخاطر مسایل جنگی و امنیتی صلاح نیست که آنجا باشیم.
این مسئله برنامههای تیم ملی را تحتتأثیر قرار داد؟
ما مسابقات قهرمانی آسیا و مسابقات قهرمانی جوانان جهان را در پیش داریم. زمان مسابقات آسیایی تغییر کرده و هنوز زمان جدید را اعلام نکردند. با توجه به اینکه بچهها در این مدت نتوانستند تمرین کنند، از فرم ایدهآل خارج شدند و نمیتوانیم به مسابقات جهانی برویم. الان هم که با تعداد نفرات محدود در اردبیل اردو را برگزار کردهایم اما فرصت نیست که به مسابقات برسیم. مسابقات قهرمانی آسیا هم فعلا مشخص نیست کی برگزار میشود و آیا ما میتوانیم تیم اعزام کنیم یا نه. این ظلم آشکار در حق بچههای ما بود. آنها وضعیت خوبی در اردوی مشهد داشتند و به رکوردهای خوبی هم رسیده بودند اما با شروع جنگ و تعطیلی تمرینات افت کردند.
وزنهبرداران شرایط تمرین در شهرهای خودشان را هم نداشتند؟
بیشتر بچهها از تهران، کرج، اصفهان و کرمانشاه به اردو آمده بودند که شهرهایشان درگیر جنگ بودند.
در این روزها، یکی از برنامهها زنده نگه داشتن خیابانهاست. شما هم در این جمعها حاضر میشوید؟
در لرستان که بودم بین مردم بودم اما حالا که در اردبیل و در اردو هستیم، کمی مشغول تمرینات هستیم.
چه پیامی برای مردم ایران دارید؟
از اینکه یکی از این مردم هستم، بهخودم افتخار میکنم و سرم را بالا میگیرم. ما مردمی داریم که سالها تحریم بودهاند و تحت فشار زندگی کردهاند اما مقابل بزرگترین قدرتهای جهان 41روز جانانه مقاومت کردند. مردم ما ایستادهاند و ما تا زمانی که دست بهدست هم کنار هم هستیم، هیچ قدرتی نمیتواند ما را از پا دربیاورد.
