به گزارش سرویس علم و فناوری پایگاه خبری ساعدنیوز، توی این ویدئو داستان از این قرار بود که طرف داشت قشنگ دست میگذاشت روی همون نقطهضعفی که همهمون داریم: یعنی منتظر موندن واسه "یه شنبهای که هیچوقت نمیاد". کل حرفش این بود که ما همیشه فکر میکنیم واسه شروع کردن باید همهچیز ردیف باشه، اما ویدئو با تصویرسازیهای خیلی قشنگش نشون داد که اتفاقاً موفقیت از وسط همین آشفتگیها و ترسها درمیاد. قهرمان ویدئو اولش کلی تردید داشت و مدام نیمه خالی لیوان رو میدید، ولی تهش به این نتیجه رسید که بزرگترین ریسک زندگی، ریسک نکردنه. پیامش ساده ولی محکم بود: «فقط شروع کن، بقیهاش توی مسیر درست میشه.»
راستش بخوای، چیزی که این ویدئو رو واسه من جذاب کرد این بود که اصلاً شعاری نبود. یعنی نمیخواست الکی بگه تو فوقالعادهای؛ اتفاقاً داشت میگفت تو هم ممکنه مثل بقیه بترسی و کم بیاری و این کاملاً طبیعیه. تحلیل من اینه که سازنده خیلی هوشمندانه روی روانشناسی "کمالگرایی سمی" دست گذاشته بود. تفاوتش با بقیه کلیپها این بود که به جای تزریق یه حس لحظهای، داشت ذهنیت آدم رو به چالش میکشید که آقا، ترس رفیق راهه، نه ترمز! در واقع ویدئو میخواست بگه که قدرت واقعی یعنی با وجود لرزیدنِ زانوهات، قدم اول رو برداری، نه اینکه منتظر بمونی تا ترست بریزه.
