به گزارش سرویس علم و فناوری پایگاه خبری ساعدنیوز، یکی از مهمترین عادتهای این سبک تربیتی، کاهش چشمگیر استفاده از تلویزیون و رسانههای تصویری بود؛ به جای آن، فضای خانه پر از گفتوگوهای هدفمند و کنجکاویبرانگیز میشد. این محیط غنی از تعامل کلامی، زمینهساز رشد فکری عمیقتر کودک میگردد و فرصتهای یادگیری طبیعی را افزایش میدهد.
مادر در این الگو، به جای استفاده از جملات هشدارآمیز مانند «مواظب باش»، کودک را با عبارت «امتحان کن» به کاوش و تجربه تشویق میکرد. اشتباهات به عنوان فرصتی برای یادگیری دیده میشدند و نه تنها تنبیه نمیگردیدند، بلکه مورد بررسی دقیق و سازنده قرار میگرفتند. همچنین، تمرکز بر ستایش تلاش و کوشش بود، نه تحسین استعداد ذاتی؛ این رویکرد به کودک میآموخت که پیشرفت نتیجه پایداری و تمرین است، نه صرفاً تواناییهای مادرزادی.
از سنین پایین (مانند سهسالگی)، اسباببازیهای معمولی کنار گذاشته میشد تا کودک با اشیای واقعی و روزمره تعامل کند و خلاقیت واقعی را تجربه نماید. به جای ارائه توضیحات مستقیم، مادر با طرح سؤالات چالشبرانگیز، ذهن کودک را به تفکر انتقادی و حل مسئله وادار میساخت. این روشها، هرچند در نگاه نخست ساده به نظر میرسند، اما تأثیر عمیقی بر شکلگیری شخصیت مستقل، شجاع و خلاق در آینده کودک دارند و میتوانند مسیر رشد او را به طور اساسی دگرگون سازند.
