به گزارش سرویس سیاسی پایگاه خبری ساعدنیوز، در جغرافیای غیرت، دیوارها ممکن است فرو بریزند، اما «ایستادگی» هرگز آوار نمیشود. تصویری که امروز از دلِ تهرانِ زخمی، اما سربلند، دست به دست میشود، فراتر از یک عکس خبری است؛ این آیینهی تمامنمای روحی است که در کالبد این خاک میتپد.
کودکی را ببینید که در محاصرهی شیشههای شکسته و آجرهای فرو ریخته، کنار پنجرهای که دیگر چارچوبی ندارد، ایستاده است. در یک دستش «گل» است؛ نمادِ لطافت و زندگی که هیچ موشکی حریفِ رویشِ دوبارهاش نیست، و در دست دیگرش، نشانِ «پیروزی». نگاهش؟ نگاهش نه طعم ترس دارد و نه بوی تسلیم. او در میانِ ویرانههای خانهاش، با قامتی کشیده، پیامی روشن برای تمام دنیا مخابره میکند: «ما هنوز زندهایم و ریشه در این خاک داریم.»
این تصویر، روایتِ نسلی است که لرزش زمین زیر پای دشمن را به چشم دیده و حالا در اوج بحران، عشق و ایمان را فریاد میزند. هر خشتِ افتاده در این خانه، گواهی بر قساوت کسانی است که فکر کردند با آوار کردن سقفها، میتوانند آسمانِ بلندِ ارادهی یک ملت را پایین بکشند؛ اما غافل از آنکه از دل همین خاکسترها، ققنوسهایی برمیخیزند که لبخندشان، برنده تر از هر سلاحی، تار و پودِ پوشالیِ ظلم را از هم میدرد.
تهران، تیرماه 1404؛ اینجا نه جای یأس است و نه جای عقبنشینی. اینجا خانهی ماست و این کودک، با آن نگاهِ پولادین و گلِ بادبزنیاش، به ما یادآوری میکند که وطن، نه فقط با آجرها، که با همین «امیدهای ایستاده» ساخته میشود. غرور ملی یعنی همین؛ یعنی در اوجِ ویرانی، چنان با صلابت بایستی که دنیا بفهمد این خاک، جای ماندنِ بیگانگان نیست و فرزندانش، میراثدارانِ فتح و زندگی هستند.
منبع عکس: اینستاگرام امین غفاری
سایر اخبار سیاسی را ببینید
