دیسک کمر که با درد، اسپاسم و بی حسی در ناحیه پایین تنه همراه است، نه تنها مانع انجام فعالیتهای روزمره میشود، بلکه خواب شبانه را نیز با مشکلات جدی همراه کرده و کیفیت زندگی را تحت تأثیر قرار میدهد. این مسائل در حالی اتفاق میافتد که روشهای سادهای برای درمان دیسک کمر دردسترس و تا جراحی دیسک کمر و جراحی ستون فقرات راه زیادی است هستند. اگر با این نوع درد، دست و پنجه نرم میکنید، شاید هنوز با تأثیرات راه رفتن در استخر برای درمان دیسک کمر، آشنا نشده اید!
زمانی که دیسکی در ناحیه کمری ستون فقرات از محل خود برآمده شود، فتق رخ داده است. علائم بروز دیسک کمر، بسته به موقعیت فتق و اعصابی که تحت فشار قرار میگیرد، متفاوت است؛ اما نشانههای رایج دیسک در کمر عبارتند از:
اسپاسم یا گرفتگی عضلات پشت
کمر درد متناوب یا مداومی که با ایستادن طولانی، حرکت، عطسه و سرفه بدتر شود.
درد سیاتیک که از پشت یا باسن شروع شده و به ساق یا داخل پا کشیده خواهد شد.
بی حسی در اندامهای تحتانی و پا
احساس ضعف عضلانی
هرگونه تغییر در عملکرد روده یا مثانه
کاهش رفلکس عصبی در ناحیه مچ پا و زانو
فقط بروز علائم زیر نمیتواند فتق را اثبات کند. پزشک متخصص طب فیزیکی علاوه بر بررسیهای کامل فیزیکی و کنترل پیشینه پزشکی فرد، نیاز به یک یا تعدادی از نتایج مربوط به تستهای X-ray، MRI، سی تی اسکن، EMG یا دیسکوگرام نیز خواهد داشت.
معمولاً نشانههای دیسک کمر برای اکثر افراد در عرض چند روز تا چند هفته، بهبود مییابد و عواملی مانند سن، سطح سلامت، میزان فعالیت، ماهیت دقیق آسیب و علائم، تعیین کننده مدت زمان بهبودی هستند.
اگر درمان محافظه کارانه کمکی به کاهش علائم دیسک نکند، میتوانید از روشهای زیر برای درمان lumbar disc بهره ببرید:
درمانهای خانگی
متخصصان معتقدند پیاده روی، حدوداً یک ساعت در روز، با تقویت ستون فقرات میتواند درد ناشی از دیسک کمر را کاهش دهد. به علاوه کمپرسهای سرد و گرم نیز با بهبود گردش خون و کاهش التهابات نقش مؤثری در کاهش علائم خواهند داشت.
درمان دارویی
داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی، ضد التهابهای استروئیدی و شل کنندههای عضلات نیز میتوانند باعث برطرف شدن درد ناشی از بیرون زدگی دیسک در ناحیه کمر شوند.
روشهای درمانی فعال و غیر فعال فیزیوتراپی علاوه بر کاهش درد، با آموزش و تغییر سبک زندگی، اجازه پیشرفت بیماری و شدید شدن علائم را نمیدهند. برخی از مهمترین روشهای غیر فعال فیزیوتراپی عبارتند از ماساژ عمیق بافت، آب درمانی و تحریک الکتریکی.
جراحی
در صورتی که بیرون زدگی یا در رفتگی دیسک با روشهای درمانی غیر تهاجمی بهبود نیابند، نیاز به عمل جراحی خواهد بود. جراحی دیسک کمر به روشهای مختلفی از جمله عمل بسته، آندوسکوپی و لامینکتومی انجام میشود و طی این عملهای جراحی بخشهای بیرون زده دیسک و لیگامانها تخلیه میشوند.
سایر روشها
علاوه بر روشهای ذکر شده، استفاده از کمربند طبی، اوزون تراپی، لیزر درمانی و تزریق استروئید اپیدورال نیز با ثابت نگه داشتن ستون مهرهها، بهبود گردش خون و کاهش فشار وارده بر دیسک برای برطرف کردن درد و علائم ناشی از دیسک کمر مورد استفاده قرار میگیرند.
یکی از روشهای درمانی غیر فعال فیزیوتراپی برای برطرف کردن علائم دیسک کمر، آب درمانی است. در این روش که جایگزین قدرتمندی برای جراحی است، ویژگیهای مکانیکی و فیزیکی آب مانند فشار هیدرواستاتیک، شناوری و گرانروی برای بهبود دردهای اسکلتی و عضلانی، بهبود و افزایش جریان گردش خون، رفع اسپاسم و همچنین کاهش فشار در محل مفاصل دردناک به کار گرفته میشود. تکنیکهای سادهای مانند دوش آب گرم، نشستن در وان یا قدم زدن در استخر، از جمله روشهای مورد استفاده در آب درمانی هستند. آب درمانی برای درمان دیسک کمری به دو صورت جنرال (شامل قرار گرفتن کل بدن در استخرهای پروانه ای) و موضعی (شامل قرار گرفتن ناحیه درد در وانهای گردابی) انجام میشود.
بسته به نوع و مکان درد کمر، تمرینات مختلفی برای کاهش دردهای ناشی از دیسک وجود دارد و یکی از مؤثرترین این تمرینات، راه رفتن در استخر است. در ادامه نکات مهمی که به شما نحوه صحیح راه رفتن در استخر برای درمان دیسک کمر را میآموزند، شرح داده خواهند شد:
پیاده روی در آب یک ورزش هوازی سبک بوده و ارتفاع مناسب آب برای هیدروتراپی، تا محدوده قفسه سینه است.
راه رفتن در استخر، نه تنها باعث فعال کردن عضلات پا میشود، بلکه مانع وارد شدن ضربه به باسن یا زانوها میشود؛ بنابراین برای افراد مبتلا به آتریت زانو نیز امکانپذیر است.
پیاده روی در آب را میتوان با اضافه کردن شناورهای دستی یا وزنههای سبک، به یک نسخه پیاده روی قدرتی تبدیل کرد.
این روش با ایجاد یک هسته فعال، باعث میشود یک نقطه پشتیبانی برای مهرهها تشکیل شود که فشار را از روی عضلات کمر نیز بر میدارد.
یکی از سادهترین روشهای هیدروتراپی، راه رفتن در استخر به سمت جلو و عقب، با استفاده از شناورهای دستی است. مقاومتی که کشش هیدروتونها در آب ایجاد میکند، شخص را وادار میکند موقعیت لگنی درست را حفظ کند و به این ترتیب هسته فعال شکل میگیرد.
راه رفتن در آب نیز مانند سایر حرکات ورزشی به گرم کردن نیاز دارد. بنابراین با حرکات آرام درجا شروع کنید و به تدریج با گرم شدن بدن شروع به پیاده رویهای 5 دقیقهای کنید.
قدم زدن را با راه رفتن در قسمتهای کناری شروع کنید به این ترتیب کشش آب را حس خواهید کرد.
در هنگام راه رفتن در استخر، گامهای بلندی را به سمت طرفین، جلو و عقب بردارید.
با حرکت دادن دستها به طرفین (مانند پیاده روی در خشکی) و سفت کردن عضلات شکم، سعی کنید وضعیت بدن خود را حفظ کرده و به جلو یا عقب متمایل نشوید.
توجه داشته باشید که روی نوک پا راه نروید، بلکه قدمهای کامل و پر قدرت بردارید.
