به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز،موسیقی اصیل ایرانی سرشار از نغماتی است که زمان نتوانسته غبار فراموشی بر آنها بنشاند. در میان این آثار درخشان، تصنیف «ای گل زیبای من» جایگاهی ویژه و طنینانداز دارد؛ اثری که حاصل همنشینی مثلث طلاییِ شعر ناب، ملودی پردازی اصیل و صدای بیتکرار استاد غلامحسین بنان است.
شعر این تصنیف پرشور، سروده کریم فکور، شاعر, ترانهسرا و روزنامهنگار نامآشنای معاصر است. فکور که به تسلط بر ظرایف زبان فارسی و تصویرسازیهای ملموس عاشقانه شهره بود، در این اثر با انتخاب واژگانی لطیف و در عین حال پرصلابت، روایتی از عشق، هجران و ستایش معشوق را خلق کرده است. تعابیر فکور در این ترانه به گونهای پیش میرود که مخاطب را به سادگی با فراز و فرودهای عاطفی شعر همراه میکند.
اما آنچه این سروده زیبا را به اوج رساند و آن را در تار و پود تاریخ موسیقی ایران حک کرد، حنجره طلایی استاد غلامحسین بنان است. بنان با آن صدای مخملی، تکنیک منحصربهفرد در غلتها و تحریرها، و صدالبته «تلفیق درست شعر و موسیقی»، حق مطلب را به بهترین شکل ممکن ادا کرده است. او کلمات کریم فکور را تنها آواز نخوانده، بلکه آنها را با احساسی عمیق زندگی کرده است؛ به طوری که شنونده با هر بار گوش سپردن به تصنیف، خود را در فضای پر از اصالت برنامه «گلها» احساس میکند.
تصنیف «ای گل زیبای من» صرفاً یک قطعه موسیقایی نیست، بلکه سندی از دوران طلایی موسیقی رادیو و سنتورنوازی و ارکستراسیون دقیق آن روزگار است. این اثر به ما یادآوری میکند که چگونه پیوند میان ادبیات فاخر و موسیقی اصیل میتواند اثری خلق کند که نسلهای مختلف، از گذشته تا به امروز، با آن ارتباطی دلی و عمیق برقرار کنند.
امروز، بازخوانی و شنیدن دوباره این دست آثار، علاوه بر زنده نگه داشتن یاد بزرگانی چون استاد بنان و کریم فکور، برای نسل جوان مسیر شناخت هویت و اصالت هنری را هموارتر میسازد.
ساعدنیوز در فضای مجازی
