رَبَّنَا اغْفِرْ لَنا وَ لِإِخْوانِنَا الَّذینَ سَبَقُونا بِالْإیمانِ وَ لا تَجْعَلْ فی قُلُوبِنا غِلاًّ لِلَّذینَ آمَنُوا رَبَّنا إِنَّکَ رَؤُفٌ رَحیم (حشر:60)
پروردگارا! ما و برادران ما را که در ایمان بر ما سبقت گرفتند، ببخش و در دلهایمان کینهای نسبت به اهل ایمان قرار مده که تو رئوف و مهربانی
فرا رسیدن ایام شهادت مولای متقیان را تسلیت عرض می کنم. همو که بقول مولانا
من چو تیغم پر گهرهای وصال
یک هفته ای است که در پی پخش برداشت و تحلیل تلخ این دانشجوی روابط خارجی از یک برهه تاریخی— آن هم صرفا برای انتقال صادقانه تجربیات به مسئولین آینده و بدون هیچ گونه قصدی برای انتشار وسیع و یا حتی محدود آن— احساسات پاک عاشقان شهید والامقام سردار سپهبد قاسم سلیمانی و خانواده آن شهید و به خصوص شیر دخترش زینب خانم –که برایم همچون فرزندان خودم عزیز است — جریحه دار شده است. برخی هم تلاش کرده اند از این شرایط ناگوار وسیله ای برای برهم زدن همدلی میان آحاد مردم دلاور این مرز و بوم و یا ابزاری برای اهداف کوتاه سیاسی بسازند.
از همه بزرگوارانی که در این روزها — با علم به عشق و همراهی دیرینم با شهید سلیمانی—با حمایت و روشنگری های خود بنده را مرهون لطف شان قرار داده اند سپاسگزارم.
لازم است تأکید کنم که عرایض بنده—که هیچ ادعایی جز صداقت بر قطعیت آن ندارم—ذره ای از عظمت شهید سلیمانی و نقش بی بدیل او در بازآفرینی امنیت ایران، منطقه و جهان نمی کاهد. ولی اگر می دانستم جمله ای از آن عرایض انتشار عمومی پیدا می کند، حتما همچون گذشته آن را بر زبان نمی آوردم. نه برای اینکه مردم را محرم نمی دانم، بلکه از آن جهت که در جهان به هم پیوسته کنونی که انتخاب مخاطب را ناممکن ساخته و در آشفته بازار سیاست، اغیار را محرم نمی شمارم.
هر چه داریم از این مردم است و همانگونه که برادرم شهید حاج قاسم جانش را فدای این مردم نمود، من هم اگر آبرویی دارم آنرا با افتخار فدای همین مردم می کنم که
ما را سریست با تو که گر خلق روزگار
در سحرگاه ضربت خوردن شاه مردان و به هنگام اعمال شب قدر، همه کسانی که به باور خودم به من تهمت و افترا زده بودند را بخشیدم. امیدوارم مردم بزرگوار ایران و همه عاشقان سردار و به ویژه خانواده بزرگوار سلیمانی عزیز نیز بنده را ببخشایند.
رو سینه را چون سینه ها هفت آب شو از کینه ها
التماس دعا
عکس نوشته منتشر شده در پست اینستاگرامی ظریف
