بهار 1991 از راه رسیده بود، اما سرمای تند زمستان هنوز دشتهای قزاقستان را رها نکرده بود. در چنین هوایی، کیهاننورد شوروی از اتوبوسی در پایگاه فضایی بایکونور پیاده شد؛ پایگاهی که به «کیپ کاناورال اتحاد جماهیر شوروی» شهرت داشت.
به گزارش سرویس علم و فناوری ساعدنیوز به نقل از زومیت، بایکونور همان مکانی بود که حدود سی سال پیش، نخستین ماهواره، نخستین موجود زنده و نخستین انسان—اسپوتنیک، لایکا و یوری گاگارین—از آنجا راهی فضا شدند. در آن روز، سرگئی کریکالف آماده بود تا مأموریتهای فضایی شوروی را ادامه دهد.
پس از پرتاب از بایکونور، کریکالف به مدت 312 روز حتی یکبار هم هوای زمین را تنفس نکرد. این فضانورد آرام و کمحرف، در حالی که در فاصلهای حدود 320 کیلومتری از سطح زمین قرار داشت، فروپاشی کشورش را به چشم دید. در این مدت، رؤسای جمهور تغییر کردند، شهر زادگاهش لنینگراد نام سنپترزبورگ را به خود گرفت و در نهایت، ابرقدرت کمونیستی جهان به 15 کشور مستقل تجزیه شد.
خیلی زود کریکالف به تنهاترین انسان روی زمین بدل شد؛ گویی همه او را از یاد برده بودند. او شهروند کشوری بود که دیگر وجود نداشت.
مردی که از فضا شاهد فروپاشی سرزمینش بود.
صبح 25 مارس 1992، زمین فرزند خود را فراخواند و کریکالف لحظهشماری میکرد تا دوباره هوای تازه را استشمام کند. آخرین شهروند اتحاد جماهیر شوروی در نزدیکی شهر آرکالیک، در جمهوری تازهاستقلالیافته قزاقستان، فرود آمد و چهار نفر به او کمک کردند تا از کپسول سایوز خارج شود.
دیگر مسئولیت سنگین اداره ایستگاه فضایی میر بر دوش او نبود. کریکالف سالها بعد در مصاحبهای گفت: «با وجود سختی کنار آمدن با گرانش زمین، تجربهای بسیار خوشایند بود. از نظر روحی، بار بزرگی از روی شانههایم برداشته شد. شاید نتوان آن را سرخوشی نامید، اما احساس بسیار خوبی داشتم.»
چند ماه پس از بازگشت او، رؤسای جمهور آمریکا و روسیه در کاخ سفید دیدار کردند و برنامه شاتل–میر را به تصویب رساندند؛ برنامهای که با اعزام مشترک کیهاننوردان روس و فضانوردان آمریکایی به ایستگاه میر، زمینهساز شکلگیری ایستگاه فضایی بینالمللی (ISS) شد.
برای مشاهده سایر مطالب مرتبط با علم اینجا کلیک کنید
