به گزارش سرویس چندرسانهای پایگاه خبری ساعدنیوز، باید بگیم که ویدیو با صحنهای از جواد موگویی شروع میشه که روی بلندی ایستاده و با دست به سمت مدرسهای در دوردست اشاره میکنه که حالا فقط ویرانهای ازش باقی مونده. تصویر پایین هم عکس یه کولهپشتی صورتیرنگ دخترونه رو نشون میده که روش طرح یه دختربچه در حال دعا کردنه و متأسفانه لکههای خون روی اون کاملاً واضحه. در بخشهای دیگه ویدیو، عکسهای دستهجمعی از بچههای مدرسه رو میبینیم که با لبخند کنار هم نشستن، اما حالا تصویرشون با گلهای سفید تزیین شده که نشوندهنده آسمانی شدن اونهاست. فضای ویدیو پر از آوار، آهنهای بیرون زده و دیوارهای فروریخته است که در کنار پرچم ایران، تلخی ماجرا رو چند برابر میکنه.
اما در مورد تحلیل این صحنهها، باید بگم که واکنش پرویز پرستویی به این مستند کوتاه، بازتابی از خشم و بغض فروخورده جامعه است. وقتی میبینی چطور یه فضای آموزشی که سالها تغییر کاربری داده و از یه پادگان نظامی به مدرسه تبدیل شده، اینطور بیرحمانه هدف قرار میگیره، دیگه حرفی از اشتباه محاسباتی باقی نمیمونه. این ویدیو به خوبی نشون میده که تکنولوژیهای ادعایی دشمن برای نقطهزنی، چطور در خدمت جنایت قرار گرفته و آگاهانه قلب تپنده یه شهر، یعنی مدرسهاش رو نشون رفته. سکوت در برابر این خونهای ریخته شده روی کیف و کتاب بچهها، خودش یه نوع خیانت به انسانیته و واکنشهای تند هنرمندانی مثل پرستویی، نشون میده که این داغ هرگز سرد نمیشه و انتقام این بیگناهی، حق مسلم هر ایرانیه.
