به گزارش سرویس فرهنگ و هنر ساعدنیوز، نصرت رحمانی (زاده 10 اسفند 1308 در تهران – درگذشته 27 خرداد 1379 در رشت)، یکی از شاعران معاصر نوگرا اهل ایران بود. نصرت رحمانی، فرزند اسدالله رحمانی (مکانیک خودرویی که به ادبیات کلاسیک ایران علاقه داشت) و فاطمه میرزاخانی بود. دوره ابتدایی و متوسطه را در مدارس ناصرخسرو و ادیب به پایان رساند و پس از کارآموزی کوتاهمدت در یک استودیوی نقاشی، در سال 1325 وارد مدرسه پست و تلگراف شد. مدیر این مدرسه در آن زمان، شاعری برجسته به نام پژمان بختیاری بود که پس از پیبردن به استعداد ادبی رحمانی، او را بهعنوان دبیر روزنامه مدرسه انتخاب کرد. نصرت رحمانی از سنین پایین شروع به سرودن شعر کرد. اولین شعر او در روزنامهای به نام «شهباز» منتشر شد.
این ابیات از مشهورترین سرودههای نصرت رحمانی است که در آن با لحنی صریح و خودمانی، به ملامت خویش و اعتیادی که در دورهای از زندگی گریبانگیرش بود، میپردازد. رشید کاکاوند با خوانش تاثیرگذار خود، فضای حزنآلود و اعترافی این شعر را به خوبی منتقل کرده است.
نصرت! چه میکنی سرِ این پرتگاهِ ژرف؟
با پای خویش، تن به دلِ خاک میکشی؟
گم گشتهای به پهنهی تاریکِ زندگی
نصرت! شنیدهام که تو تریاک میکشی؟
توجه توجه! پوشش لحظهای اخبار جنگ
