به گزارش سرویس موفقیت ساعدنیوز، دکتر انوشه در یکی از تازهترین سخنان خود، دست بر روی نقطهای حساس از زیست انسانی گذاشته است: تفاوت میان زنده بودن و زندگی کردن. او با بیانی صریح و گزنده، از تجربهی مواجهه با آدمهای مختلفی میگوید که در ظاهر، تمام نشانههای موفقیت یا جذابیت را دارند، اما در باطن، از درون تهی شدهاند.
او از «زرنگهای توخالی»، «پولدارهای گرسنه» و «خوشگلهای بیشخصیت» یاد میکند؛ آدمهایی که تمام زندگیشان را وقفِ ساختن ویترینی جذاب کردهاند، اما در خلوت خود، از تنهایی و از مواجهه با «خودِ واقعیشان» هراسی عمیق دارند. انوشه معتقد است این افراد همواره در حال فرار از خویشتناند، چرا که هرگز به «نقطه انتخاب» نرسیدهاند.
تکاندهندهترین بخش کلام او، توصیف آدمهایی است که پیش از آنکه به دنیا بیایند، از دنیا رفتهاند. او با کنایهای تلخ میگوید:
«بسیاری از آدمها در 35 سالگی میمیرند، اما در 70 سالگی تشییع جنازه میشوند!»
این یعنی فردیت و روح زندگی در آنها سالها پیش خاموش شده است، چون یا شهامت انتخاب کردن نداشتهاند یا اصلاً شعور و درکِ اهمیت انتخاب را پیدا نکردهاند.
در نهایت، دکتر انوشه یک فرمول ساده اما حیاتی را یادآوری میکند: این استعدادهای ما نیستند که مسیر زندگیمان را مشخص میکنند، بلکه انتخابهای ما هستند. او تاکید دارد که بزرگی هر انسان به عمق و کیفیت انتخابهای اوست، نه به توانمندیهای بالقوهای که هرگز به فعل درنیامدهاند.
این سخنان، تلنگری است برای همهی ما که بپرسیم: آیا ما هم در صفِ انتظار برای تشییع جنازهای دیررس هستیم، یا با هر انتخاب آگاهانه، حیاتی دوباره به کالبد زندگیمان میدمیم؟
توجه توجه! پوشش لحظهای اخبار جنگ
