به گزارش سرویس سیاست پایگاه خبری ساعدنیوز، در روزهای گذشته، انتشار کلیپی مستند از اظهارات فعالان و پیادهنظام جریانهای ضدانقلاب در شبکههای اجتماعی، توجه بسیاری از تحلیلگران را به خود جلب کرده است. این ویدئو که ترکیبی از گلایهها، گریهها و فریادهای از سر استیصالِ چند تن از عناصر خارجنشین است، نشاندهنده یک «ترومای جمعی» و شکست روحی سنگین در میان کسانی است که مسیر وطنفروشی را پیش گرفته بودند.
در بخشی از این ویدئو، یکی از چهرههای اپوزیسیون با لحنی ناامیدانه اعتراف میکند: «هنوز فکر میکنید این رژیم میره؟ اینها قویتر شدند... دنیا داره پشت رژیم وایمیسته و مردمی که بیطرف بودند هم دارند طرف رژیم وایمیستند.» این اظهارات نشان میدهد که محاسبات ضدانقلاب درباره انزوای ایران کاملاً برعکس از آب درآمده و ثبات سیاسی کشور، آنها را دچار هک مغزی و شوک غافلگیرکننده کرده است. برخی دیگر نیز از سرعت تصمیمگیری و مدیریت بحران در ساختار حاکمیت ایران ابراز شگفتی و درماندگی میکنند.
تصاویر تکاندهنده دیگری از این ویدئو، زنی را نشان میدهد که با جیغ و فریادهای جنونآمیز، به دنبال قرصهای اعصاب خود میگردد و با رکیکترین الفاظ به دیگر همراهان خود حمله میکند. این تصویر، نماد عینی خشم فروخورده و دیوانگی مفرط جریانی است که پس از سالها گداییِ بودجه از کشورهای غربی و دلالیِ تحریم، اکنون دست خود را خالیتر از همیشه میبیند. آنها در تضادی آشکار، از یک سو به جان هم افتادهاند و از سوی دیگر کسانی را که دعوت به آرامش میکنند، آماج فحاشی قرار میدهند.
بخش عمدهای از این مستند به گریههای بیامان زنانی اختصاص دارد که از زندگی در کشورهای غربی به ستوه آمدهاند. یکی از آنها با چشمانی اشکبار میگوید: «واقعاً به ما در خارج از کشور خوش نمیگذره... هیچچیز مملکت خودت نمیشه.» دیگری در میان جنگلهای سرد اروپا خود را به شاخهای جداشده و بیخاصیت تشبیه میکند و آرزوی مرگ دارد. این اعترافات، پرده از دروغ بزرگ "زندگی رویایی در تبعید" برمیدارد و نشان میدهد که عاقبت خیانت به خاک وطن، چیزی جز تنهایی، غربت، افسردگی شدید و بیهویتی نیست.
در پایان، اظهارات چهرههای شناختهشدهتر اپوزیسیون مبنی بر مواجهه با «بحران بحرانی روانشناختی» و اعتراف به بیماریهای روحی و عصبی، تایید نهایی بر این واقعیت است که پروژه براندازی نه تنها در عرصه سیاسی شکست خورده، بلکه پیادهنظام خود را به مرز جنون و فروپاشی کامل روانی کشانده است. عاقبتِ اتکا به بیگانگان برای آسیب زدن به ملت ایران، امروز در چشمهای اشکبار و فریادهای بیهدف کسانی دیده میشود که راه برگشتی برای خود باقی نگذاشتهاند.
