به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، یکی از زیباترین نمونههای عشق فداکارانه در منظومهی «لیلی و مجنون» نظامی، جایی است که مجنون در نیایشی سوزناک کنار کعبه، از خداوند میخواهد: «از عمر من آنچه هست بر جای بستان و به عمر لیلی افزای». این بیت، نماد نهایت ایثار در عشق است؛ عاشقی که حاضر است تمام باقیماندهی عمر خود را فدای معشوق کند تا حتی لحظهای بیشتر در کنار او باشد یا او را سالم و شاد ببیند. نظامی با این تصویر، عشق را فراتر از منافع شخصی و حتی حیات جسمانی نشان میدهد و آن را به سطحی عرفانی و الهی میرساند.
این بیت ماندگار، بارها با صدای گرم و تأثیرگذار استاد محمدرضا شجریان، خسرو آواز ایران، اجرا شده و به یکی از خاطرهانگیزترین آوازهای موسیقی سنتی ایران تبدیل گشته است. شجریان در دستگاههای مختلف، از جمله راستپنجگاه، این شعر را با چنان عمق احساسی خوانده که شنونده را به درون دنیای مجنون میبرد؛ جایی که درد جدایی و شور وصال در هم آمیختهاند. ترکیب شعر نظامی با آواز شجریان، نه تنها یک اجرا هنری، بلکه تجربهای عاطفی و روحانی است که عشق را در قالب صدا و کلام جاودانه میسازد و هر بار شنیدن آن، دلهای عاشق را به تپش میاندازد.
در این روز ولنتاین، یادی کنیم از این شاهکار ادبی و موسیقایی که مرزهای زمان و مکان را درنوردیده؛ بیتهایی که نشان میدهند عشق واقعی، فداکاری بیچشمداشت است و صدای شجریان که آن را به گوش جان میلیونها ایرانی و دوستدار فرهنگ پارسی رسانده. باشد که در عصر حاضر هم، این پیام ایثار و پاکی در عشق، همچنان زنده بماند و الهامبخش قلبهای عاشق باشد. «پروردهی عشق شد سرشتم / جز عشق مباد سرنوشتم».
