به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، باورتون میشه عنایت بخشی، همون بازیگر قدیمی و باسابقه، یه زمانی تو نیروی هوایی استاد بوده؟ تو این ویدئو، خودش تعریف میکنه که سالها درس الکترونیک و زبان انگلیسی میداده. نکته جالبش اینجاست که برای دورههای تخصصی رادار و PML کلی کشورای مختلف رفته و حسابی تو کارش خبره بوده. اون زمان حقوق خیلی خوبی هم میگرفته؛ از حق فنی و حق تدریس گرفته تا مزایای دیگه که باعث شده بود وضعش حسابی خوب باشه. اما جالبترین بخش حرفاش اونجاییه که میگه با اینکه فقط 20-25 سالش بوده، شاگردایی داشته که سرهنگ و سرگرد بودن و از نیروی زمینی و دریایی میومدن پیشش تا کار با دستگاههای رادار رو یاد بگیرن. تازه، قانون کلاسش هم این بوده که هیچکس حق نداشته فارسی حرف بزنه و کل تدریس به زبان انگلیسی بوده! آخرش هم همه این جایگاه و پول رو به خاطر عشقش به بازیگری رها میکنه و به قول خودش «گرسنگی بازیگری» رو به اون زندگی ترجیح میده.
راستش تماشای این حرفها آدم رو به فکر فرو میبره. ما همیشه این هنرمندها رو فقط روی پرده سینما دیدیم، اما پشت اون چهرههای جدی، یه عقبهی علمی و دیسیپلین نظامی وجود داشته که شاید کمتر کسی ازش خبر داشت. این ویدئو نشون میده که نسل قدیم چقدر برای یادگیری و تخصص وقت میذاشتن؛ تصور کنید یه جوون 25 ساله چقدر باید مسلط باشه که بتونه برای فرماندههای ردهبالا کلاس بذاره، اونم به زبان انگلیسی! اما نکته عمیقتر، اون انتخابیه که انجام داده. عنایت بخشی بین یه زندگی تضمین شده با پرستیژ بالا و حقوق عالی، دنبال رویاش یعنی بازیگری رفته. این یعنی هنر برای این آدمها یه سرگرمی نبوده، بلکه یه رسالت بوده که حاضر شدن بابتش از همه چیز بگذرن. نقلقولی که آخر ویدئو از مولانا میگه، دقیقاً نشوندهنده همین مسیر سخته که با عشق هموار شده.
