به گزارش سرویس دانشگاه پایگاه خبری ساعدنیوز، در دل یکی از روستاهای دورافتاده استان سیستان و بلوچستان، جایی که بادهای گرم کویر با عطر خاک نمزده درهم میآمیزد، سفره افطاری سادهای در کلاس یک مدرسه روستایی پهن شده است. دانشآموزان کوچک با لباسهای رنگارنگ محلی، دور سفرهای نشستهاند که با دستان مهربان معلمان و اهالی روستا آماده شده؛ نان محلی تازه، خرمای شیرین بلوچی، دوغ خنک، پنیر خانگی، سبزیهای خودرو دشت، و شاید کمی زولبیا یا پکوره ساده که زنان روستا با عشق پختهاند. ماشالا همه چی هست سر سفره! از سادگی و برکت گرفته تا گرمای دلها و لبخندهای کودکانهای که با شنیدن اذان مغرب شکوفا میشوند. این سفره نه از تجملات خبری است، بلکه پر از معنویت، همدلی و شکرگزاری است؛ جایی که روزهداری کوچکترین بچهها با بزرگترها یکی میشود و همه با هم منتظر لحظه افطار هستند.
این تصویر زیبا، نمادی از فرهنگ غنی و مهماننوازی مردم سیستان و بلوچستان در ماه مبارک رمضان است. در این مناطق، افطار اغلب ساده اما پربرکت است؛ خرما و نان محلی همیشه پایه سفرهاند، همراه با غذاهای سنتی مثل چانگال یا تباهگ که طعم اصیل بلوچی را به یادگار میگذارند. معلمان و خیران محلی با کمکهای اندک اما از جان و دل، این سفره را میچینند تا بچههای روستا – که بسیاریشان در شرایط سخت زندگی میکنند – طعم شادی و برکت رمضان را بچشند. ماشالا به این اتحاد و صمیمیت! سفرهای که نه فقط جسم را سیر میکند، بلکه روح را هم با نور ایمان و محبت روشن میسازد و نشان میدهد که در دورترین نقاط ایران، هنوز سنتهای ناب انسانی زنده است.
چنین تصاویری یادآوری میکنند که واقعیترین ضیافت الهی، در دلهای پاک و دستهای بخشنده شکل میگیرد؛ جایی که فقر مادی، جای خود را به غنای معنوی میدهد و همه با هم به شکر نعمتهای کوچک خداوند مینشینند.
